Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş

2012-02-07T00:24:00.002+02:00

gülmeseydim ağlardım, biliyorum

Don Giovanni

2012-02-05T17:02:00.000+02:00

Çoğu bölümünü gözlerim kapalı dinlediğim için oyundan ziyade müzik için yorum yaparsam eğer; Etkileyiciydi

Lhasa

2012-01-31T23:36:00.000+02:00

Lhasa üzerinden iki yıl geçmiş.

Saat öğlen ikiyi biraz geçiyor.ben Bu gemi ne zamandır burda okuyorum. Kendi çayımı kendim demleyip,kendim bitiriyorum ve aynı kitabevine girip duruyorum. Bilen bilir takıldım mı takılırım.Cumartesileri hariç hergün saat dokuzda standını açan adamın geç kaldığı bir gün trafiğe yakalandığını ve gelmediğinde hasta olduğunu biliyorum.Fante'nin hiçbir kitabını hiçbir yerde bulamıyorum. Keman gün boyu elimden düşmüyor. Bir keresinde h.miller öyküleri kadar çıplak bir yazı yazdığımı hatırlıyorum.Ankara'nın en soğuk günü perşembe olacak deniliyor,eve limon stokluyorum. Farklı bir şey oluyor ve ne zamandır yapmak istediğim gibi artık noktalardan sonra boşluk koymayı seviyorum.

Transylvania

2012-01-28T00:38:00.000+02:00

siz hiç,hiç sevmemeniz gereken bir adamı sevdiğinizi zannettiniz mi? ben zannettim.bir kere zannettim. hala arada sırada zannediyor olabilirim. bunun koskoca şehire bu kadar ısrarla yağan kardan kaynaklandığını söyleyenler doğru söylüyorlar.olabilirler.

Yoko Ono - Yes, I'm Your Angel

2012-01-21T01:53:00.000+02:00

ankarada hapsolan hayatlara,günlere biz pencere ve takvim sayfası ekleriz. doğuşumuz bizim elimizde olan bir şey değildi ama yıllarımızı birlikte geçirişimiz..

tamamen bizimle ilgiliydi. Hep doğan ama her doğuşunda yeniden var olan güzel dostuma çalınacak elbette çok parça var ama bugün ona en güzel giden budur derim:

Yoko Ono - Yes, I'm Your Angel

"Boy Meets Girl"

2012-01-11T23:26:00.000+02:00

"Boy Meets Girl"de çatlak bardaklı bir sahne vardı,kırılıyordu bardak sonra.NeYSE nerden geldiyse aklıma

Yeah Yeah Yeahs-Runaway

2012-01-08T14:08:00.002+02:00

Ankara hiç olmadığı kadar temiz. ve gök, gürültülü

Julia Fischer & Daniel Muller

2011-12-30T00:04:00.000+02:00

istediğim her şeyi yapma cesareti bulduğum için yalnızlaşıyor ama aynı anda dinginleşiyordum. yalnızlığın zararı yok.yeni sene bende hep aşağıdaki eserde olağan kafayla geçecek.

Editors - No Sound But The Wind

2011-12-26T01:06:00.000+02:00

müziğin sesini biraz daha yükseltip,karşıma sessizce oturuşun..

kurumuş gözlerin gece parlayan ay ışıgında görünürse eger açmam ışığı.

Tannhauser

2011-12-06T23:11:00.000+02:00

Wagner'in piyanonun tuşlarına daha sert vurmasını söyleyen besteleriyle donatılmıştı.

Benyamin Sönmez

2011-12-03T11:51:00.002+02:00

Viyolonselin dahi çocuğu BENYAMİN SÖNMEZ aramızdan ayrıldı - ! Anladım ki anlamak yetmiyor

2011-11-29T21:21:00.001+02:00

“If I read a book and it makes my whole body so cold no fire can ever warm me, I know that it is poetry.” ~ Emily Dickinson

TOSCA

2011-11-19T13:36:00.000+02:00

E lucevan le stelle,
ed olezzava la terra
stridea l'uscio dell'orto
e un passo sfiorava la rena.
Entrava ella fragrante,
mi cadea fra la braccia.

O dolci baci, o languide carezze,
mentr'io fremente le belle forme disciogliea dai veli!
Svanì per sempre il sogno mio d'amore.
L'ora è fuggita, e muoio disperato!
E non ho amato mai tanto la vita!

İngilizce Çevirisi:

And the stars were shining,
and the earth smelled sweet,
the garden gate scraped,
and a step brushed the sand.
She came in, fragrant,
and fell into my arms.

Oh! sweetest of kisses, Oh! Languorous caresses,
while I trembled as I loosed her lovely features concealed by her mantle!
My dream of love has vanished for ever,

The moment has passed, and I die in despair!
And I never have loved life so much!

I Need To Wake Up

2011-11-03T01:23:00.002+02:00

saçlarımı böyle kısacık kesmem yakındır.Epeyidir canım acıyordu.Gecenin içinden pelerini kuşanmış bir adam'ın aksi bana bu şarkıyı gösterdi.

"Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş" -IV

2011-09-22T00:47:00.004+03:00

Sonra,bıçak parıltısı gibi bir şimşek çaktı kafasında.Bir saniye bile kalmamıştı artık;yarım saniyesi vardı belki,sonra her şey bitiyordu.Benliğinin derinliklerinde kıpırdayıp bir bıçak gibi yanan ve sonunda onu tam bir hiçliğe savuran şey neydi acaba?Kafasını öyle çabuk çalıştırıyordu ki elinde kalan saniyenin bilmem kaçta kaçı kadar kısacık bir sürede hayatının olanca görkemi canlandı gözlerinin önünde.Yine de hayatının en önemli anını,geçmişteki anlamlı olayları çevresinde kümeleyen elması su yüzüne çıkaramıyordu bir türlü.Onu tökezleten bu esinin ta kendisiydi.Çünkü şimdi bal gibi biliyordu ki zamanın bir noktasında her şey aydınlanmıştı.Oysa şimdi, ölmek üzereyken bu eşsiz armağan alınıyordu elinden.Kurnazlığı,bulguculuğu akla sığmaz bir cimri gibi imkansızı denemeyi başardı Auguste:kendisine bağışlanan saniyenin son bindesini yakaladığı gibi sayısız küçük sürelere bölmeye başladı.Kırk yıllık hayatında başından geçen olaylardan hiçbiri,bu patlamış saniye parçasının incecik kıymıklarını biriktirirken vardığı duyarlılıkla kıyaslanamazdı,bütün sevinç anları bir araya gelse bile.Zamanın bu son anını sayısız parçalara böldü;kocaman bir kalıcılık ağı yayıldı çevresinde;işte o zaman dehşet içinde hatırlama yeteneğini yitişmiş olduğunu anladı.Silinivermişti.
Ertesi gün,gördüğü düşün verdiği bitkinlikle odasından çıkmamaya karar verdi Auguste.Akşama kadar yerinden kıpırdamadı.Bütün gün yatakta yatmış,çekirge sürüleri gibi vızıldayan, nedense durmadan kafasını kurcalayan anılara dalmıştı.Sonunda, bu anı-kazanında çalkalanmaktan yorularak giyindi,kalabalığa karışmak için seyirtti dışarı.Sokaklarında dolaştığı kentin adını güçlükle hatırlayabildi.
Kentin dış mahallelerine vardığında bir sirk çıktı karşısına, hani şu hayatlarını tekerlekler üstünde geçiren avare oyuncular vardı ya,onlar.Auguste'ün yüreği hızlı hızlı atmaya başladı.Derken sirk vagonlarından birinin önünde buldu kendini-arabalar harika olmuşlardı ortada- ve arabanın arkasından sarkıtılan küçük merdiveni utana sıkıla çıktı.Tam kapıyı vuracaktı ki, yanı başındaki atın kişnemesiyle kendine geldi.

"Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş" -III

2011-09-07T02:03:00.003+03:00

Bir kömür deposundan geçerek ıssız bir ağacın yanına geldiler.Auguste, şoföre durmasını söyledi.Şoför,"Burası mı?" diye sordu saf saf.
"Evet,beni yalnız bırak," diye karşılık verdi Auguste.
Orada,her gece merdivenin dibindeki gösteriye ortam hazırlayan ruhsal durumun havasına girmeye çalıştı;bu ne kadar sürdü bilinmez.Yazık ki ışık çok çiğdi:kızgın güneş,gözbebeklerini yakıyordu. "Geceye kadar burada oturur beklerim," diye söylendi kendi kendine."Ay çıkınca her şey düzene girer nasıl olsa." Bir-iki dakika sonra uykuya dalmıştı.Ağır bir uykuydu bu;düşünde kendini sirkte buldu.Her şey yine eskisi gibiydi,gelgelelim bir tuhaflık göze çarpıyordu.Çadırın tepesi yok olmuştu,duvarlar yıkılmıştı.Tepede,yükseklerde gerçek bir ay duruyordu;hareketsiz bulutlar arasından koşarcasına ilerleyen ay.Dizi dizi kıvrılan sirk sıraları yerine hafif birer eğimle göğe insan duvarları yükseliyordu.Ne bir kahkaha duyabiliyordu,ne bir fısıltı.Bu sayısız düş yaratıkları,sonsuz boşluğa atılmış,kalakalmışlardı;her biri bir çarmıha geriliydi boşlukta.Korkudan eli ayağı kesilen Auguste ne yapacağını unuttu.Dayanılmaz bir gerilimden sonra(ki bu gerilim süresince duyduğu yalnızlığı İsa bile duymamıştı,o bile böylesine yalnız bırakılmamıştı) Auguste pistten kaçmak için deli gibi atıldı.Ama hangi yöne koşarsa koşsun çıkış kapılarını kapalı buluyordu.Umutsuzluk içinde merdivene yöneldi, çılgınlar gibi tırmanmaya başladı, çıktı çıktı,soluğu kesilene kadar.Biraz duraladıktan sonra gözlerini açmayı denedi, çevresine bakındı.Önce aşağıya baktı.Merdivenin dibi neredeyse görünmüyordu; dünya ta aşağılarda kalmıştı.Sonra yukarıya baktı:tepesinde basamaklar uzayıp gidiyordu,bulutları delerek,yıldızların gömülü olduğu maviliği delerek,sonsuza kadar.Merdiven,dosdoğru aya yükseliyordu.Yıldızların ötesinde yatan bir aydı bu,uzaklığı kestirilemeyen,tepedeki maviliğe donmuş bir disk gibi yapıştırılmış bir ay.Auguste ağlamaya,hıçkırmaya başladı.Çevresini saran büyük kalabalığın önceleri bir yankı gibi hafif ve çekingen,sonraları dalgalar gibi kabaran iniltisi,hıçkırıkları geldi kulaklarına."Ne korkunç,"diye mırıldandı Auguste."Doğumla ölümün birleşmesi gibi bir şey bu.Cehennem acısı çekmeye hükümlüyüm ben."Bu sözleri söylerken bayıldı,hiçliğe gömüldü.Toprağın kollarını kendisine doğru açtığını sezince ayrıldı.Bu Auguste'nin sonu olurdu yoksa,gerçek sonu,ölümlerin en büyüğü.

"Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş" -II

2011-08-28T02:25:00.003+03:00

Sonunda dayanamadı.Bir gece kahkahalar birden ıslıklara dönüştü,bağırtıları şapkalar,yuhalar,irili ufaklı nesneler izledi.Auguste "ayılamamıştı".Otuz dakika beklemişlerdi seyirciler,kıpırdanmaya başlamışlar,daha sonra kuşkulanmışlardı ve bu gerilim,korkunç bir alay fırtınasının patlak vermesine yol açmıştı.Auguste soyunma odasında kendine geldiğinde üstüne bir doktorun eğilmekte olduğunu gördü şaşkınlıkla.Kafası,yüzü,sıyrıklarla,çürüklerle doluydu.Kan,boyanın üstünde pıhtılaşmış,kurumuş ve yüzünü tanınmayacak bir duruma sokmuştu.Kasap tezgahında kalmış bir et parçasını andırıyordu.

İşine son verilince Auguste, bunca iyi tanıdığı dünyadan kaçtı.Yaşamını bir soytarı olarak sürdürmek çekiçi gelmiyordu artık,serseriliğe vurdu.Kimliğini gizleyerek,gülmeyi öğrettiği insanlar arasında tanınmadan dolaştı.Hınç yoktu yüreğinde,derin bir hüzün vardı,o kadar.Gözyaşlarını tutmaya çabalıyordu boyuna.Önceleri bu iç sızısını kabullendi.Bir hayat boyu süren alışkanlığın ansızın kesintiye uğramasından doğan bir burukluktu bu herhalde;kendi kendine böyle düşündü.Ama aylar geçtikçe elinden alınan bir şeyin yasını tuttuğunu anladı -insanları güldürme yeteneği falan değildi bu,yok canım! artık bunlara aldırdığı yoktu,daha başka daha önemli bir şeydi - bütüm bütüne kendi kişiliğine özgü bir şey.Sonra günlerden bir gün,mutluluk denilen tattan ne kadar uzun bir süredir yoksun bulunduğunu anımsadı.O an gövdesini bir titremedir aldı;odasına dönmeyi bile bekleyemedi.Otele koşacağına bir taksiye atladı ve şoföre şehrin dışına sürmesini söyledi.Peki ama nereye? Şoför soruyordu."Ağaçlık bir yere," dedi Auguste sabırsızca."Yalnız n'olur çabuk.Yalvarırım -çok önemli."

"Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş" -1

2011-08-26T04:38:00.001+03:00

Merdiven dibine ışık tutmak maksadıyla Henry Miller o çok küçük, içi dolu dünya kitabına "Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş" kitabına bu blogda yer vermek gerek.Sonrası..
sonrası blogun artık sonu geldiğine işaret.Sayfa sayfa tıpkı bir dosta her gece yolladığım gibi buraya da yazıp,bu blogu böylece kapatmaya karar verdim.Bundan sonra bir süre benim içi boş cümlelerim yerine ağzına kadar taşmış cümleler etkin olacak.

        Auguste'ün acıklı yüzüne çizilmiş o olağan üstü gülümseyişin parıltısını hiçbir şey eksiltemezdi,hiçbir şey.Seyircilerin karşısına çıkınca kendine özgü niteliğe bürünürdü bu gülümseyiş,dalgın,büyütülmüş,açıklanamayan şeyleri belirleyen anlam yüklenirdi. Aya uzanan merdivenin dibinde düşünceye dalardı Auguste,gülümseyişi yüzüne çakılı,düşünceleri ta uzaklarda.Kendinden geçme deneyiminde öylesine ustalaşmıştı ki seyirciler onu gözlerken bütün ayrılıkların özetlenişini izlermiş gibi olurlardı.Halkın sevgilisinin daha ne numaraları vardı ama bunu ondan başka kimse beceremiyordu.Yükselişin doğaüstü yanını tanımlamak hiçbir soytarının aklına gelmemişti daha önce. Geceler boyunca oturur,yelesi yere altın çağlayanlar halinde dökülen beyaz atın dürtmesini beklerdi.Kısrağın ılık ağzının ensesine değişi,sevgilinin ayrılık öpücüğü gibiydi,usulca uyandırıyordu,çimenleri birer birer canlandıran çiy tanelerinin usulluğuyla.

Projekterün yarım halkası içinde,her akşam yeniden doğduğu dünya uzanıyordu.Yalnız büyünün çemberinde dolanan nesneler,yaratıklar,nesneler vardı bu dünyada.Bir masa,bir iskemle,bir halı;bir at,bir çan,bir kağıt çember; sonsuz merdiven,dama çakılı ay,keçinin böğürüşü.İşte Auguste'le arkadaşları bunların yardımıyla her gece aynı aydınlatma ve adama törenini gerçekleştiriyorlardı.
Tek merkezden geçen gölge çemberlerine girmiş sıra sıra yüzler yükselirdi dört yanda;projektör ışığı,şurada burada kalan boşlukları dişsiz bir çukur arayan dil tutkusuyla yalayıp geçerdi.Tozda ve magnezyum ışınlarında yüzen çalgıcılar bir sanrı içindeymişcesine çalgılarına yapışırlardı;gövdeleri ışık ve gölgenin titrek oyunu altında göl kamışları gibi sallanırdı.Akrobat,hep davulun gümbürtüsüne ayak uydurur,eyersiz binici hep borazan sesleri arasında halkın karşısına çıkardı.
Auguste'e gelince,bazen incecik bir keman gıcırtısı,bazen de klarnetin alaycı sesi eşlik ederdi ona soytarılıklarını yaparken.Ama sıra kendinden geçme numarasına gelince çalgıcılar ansızın yepyeni bir esinle dolar,Auguste'ün ardı sıra onlar da bir mutluluk sarmalından öbürüne yükselirlerdi,tıpkı çığrından çıkmış bir atlıkarıncanın atları gibiydiler.
           Her akşam makyajını yaparken kendi kendine tartışırdı Auguste.Ayıbalıkları yapacakları şey ne olursa olsun ayıbalığı olarak kalıyordu.At, at kalıyordu;masa, masa.Oysa Auguste insan olarak kalırken bunun ötesinde bir şey de olmak zorundaydı;çok özel bir yeteneği olan çok özel birinin gücünü kendinde varsaymak zorundaydı yani.İnsaları güldürmek zorundaydı.İnsanları ağlatmak güç değildi,güldürmek de;bunu çoktandır biliyordu,sirke girmeyi aklına bile getirmediği günlerden beri.
           Ne var ki Auguste büyük yamaçlar peşindeydi -dayanıklı,tükenmek bilmeyen bir sevinç bağışlamak istiyordu seyircilerine.Onu merdivenin dibinde oturup kendinden geçmeye zorlayan aslında bu saplantıydı.Bu gösteri bir rastlantı sonucu çıkmıştı ortaya -bir keresinde ne yapacağını şaşırmıştı.Şaşkına dönmüş,korkmuştu,kendine geldiğinde baktı ki çılgınca alkışlanıyor.Ertesi gece aynı numarayı,bu kere bilinçli olarak tekrarladı.kolayca elde ettiği duygusuz,boğuk kahkahanın yerini seyircilerine tattırmaya can attığı o ulaşılmaz sevince bırakması için yakararak.Ama her gece,kendine tam tamına verdiği halde hep aynı çılgınca alkışlarla karşılaşıyordu.
merdivenın dibindeki küçük oyun ne kadar başarılı olursa Auguste o kadar hüzünleniyordu.Her gece kahkahalar daha tırmalayıcı geliyordu kulaklarına.

2011-08-19T01:32:00.001+03:00

Şarkılar anlamı yazıya dökemediğimde kolayıma,işime geliyor.Sözcüklerden daha güzeller bazen.

Jeff Buckley - Mojo Pin aosonho

Michael Jackson - Give In To Me

2011-08-15T01:54:00.003+03:00

Eksik bendim.Tamamlamam gerekirdi,kendimi.

2011-08-12T00:38:00.004+03:00

Madem Ankara'ya bu güzel akşamda yağmur yağmış ve madem Ece Temelkuran'da bloguna mis bir yazı eklemiş ee benimde duygularım bir anda anaforla klavyeye ve beyaz ekrana dökülmeye ihtiyaç duydu.Yazmak istedim.Epeyidir uğraştığım uğraşlar veya denemeye gerek duymadığım yeni yollardan geçtim.Bir şeyden vazgeçince yeni bir akıma sürüklenip sanki tırnak içinde yeni olaylara tırnağı kapat davetiye çıkarıyorsunuz.Bugün babam geldi.Tam içme günündeydim.Tekila felan içip güzel adamların sıcaktan ekşiyen suratlarına bakıp, eve geç saate kadar gitmemeye karar vermiştim.Ve böyle olmadı tabi. Eve gittiğimde yemeği bile hazırlamıştı.Başbaşa adı altında anılan anılarla birlikte kalabalıktık.On yıl önce yine bir yağmurlu ağustos yazında bana sarı karavandan aldığı en güzel köfteyi hatırladım.Renkler önemlidir.Dalgadır.Beyinde yer ettiği mekan farklıdır.Artık et yemiyorum.Yer yemez de zaten sevgili midem dışarıyla buluşuyor.Bu kusmuk yazısı olmamalıydı ama ne zaman istediğimi yazabildim ki zaten değil mi?

Ece Temelkuran müzikte ekliyorum azizim demiş. bende ekliyorum,buyrun.
http://fizy.com/#s/1lu5ym
devam edelim.Bugün güneş yine tam tepede beyinleri yakarken yanlışlıkla yanına oturduğum,hayır hayır tam olarak öyle değil.
Bilerek yanına oturduğum ve az çok kötü kokan üstü başı dağılmış iki tane yırtık torba taşıyan ve içlerinde ne olduğunu bile kestirebildiğiniz kadar saydam poşetli adamın yanına oturdum.Cebinden bir parça kağıt çıkardı.Dizinin üstünde eldivenli eliyle düzetmeye çalıştı.Bu sırada onu izliyordum.Biraz korkmuştum ama ayrı bir sevmiştim ve cesaretim yanında oturmaya devam etmem için ısrarcıydı.Poşetlerinden birinden biraz karıştırarak turuncu bir kurşun kalem çıkardı.Bana bakıp hafif gülümsedi.Ne olduğunu anlayamayan ben de sırıtmışım.Çizmeye devam etti ve bitirdikten sonra kağıdı katlayıp bana uzattı.
http://fizy.com/#s/3w6hqp kulağımda bu çalıyordu.
Kağıdı aldım elinden bende size bir sigara verirsem alabilirim dedim.Kafa salladı.Paketten çıkarıp iki sigarayı verdim ve kağıdı alıp kitabın arasına koydum.Sonra koşarak uzaklaştı.Poşetleriyle.
Değişik çizgiler ve kalınlı incelikli simgeler vardı.Son zamanda bir deliden, bir evsizden aldığım en anlamlı mektuptu.

Aşktan bahsetmek istedim.Büyük görünmeyip dev olan yarasalardan.Evime giren dolu tanelerinden.Bilgisayarımın çıkardığı tiz sesten.Ölümden belki.Kızıl saçtan.Kırılan storumdan giren güneşten.
farkettim ki ece gibi yazamazdım.Linki burada okumak isteyene.
bir şarkı daha.görüşmek üzere, dediğimiz gibi.

Mondo Bongo - Joe Strummer & The Mescaleros

2011-08-06T03:19:00.003+03:00

*Tonight music seems so loud

2011-08-05T02:09:00.001+03:00

Geçen sene yine bu zamanlarda bir kaset için az mı kavga etmiştik seninle.İlk kavgamızı Travis'in nadir bulanan albümünün birisinde yapmıştık.Küçücük mp3'lerde yüzlerce şarkı atıp çabucak sindirmeyi sevmezdik ikimizde.Şimdilerde boşluk kalmıyor şarkı korsanlayıp,atacak.
Bu sene istanbuldaydı travis.Duymuşsundur eminim.Aklından geçiyorumdur.Gitmeyi çok istedim konsere ama biliyorsun staj,o ,bu derken olmadı.Giden bir arkadaştan aldım haberleri.Sahneleri çok ahım şahım değilmişmiş,iyiki o kadar para verip gitmemişmişim miş.Ben yine de gitmek istiyordum.Sen de orda ol isterdim.Belki yine kavgaya tutuşur,haftalara ayırır sırayla dinlerdik.Belki de hep yaptığın gibi elinde bir hediyeyle bana da aynısından aldığın kaseti,aynı anda başka evlerde dinlerdik.

*careless whisper

2011-08-05T00:26:00.003+03:00

seni anlamaya o kadar çok çabalamışım ki,kendimi sana anlatmaya fırsatım olmamış.olmamış belli ki.

2011-08-04T17:13:00.004+03:00

Gözleri parlıyordu.Gözlerim parlamıyordu.
İşler tersine dönüyordu şu günlerde.

2011-07-26T21:46:00.002+03:00

Mesela ben artık senin kitaplarının sayfalarını koparıp,duvarlarıma asabiliyim.Böylece sende benim çocuklarıma kitap okuyabilirsin.böylece saçlarını belki benim kesmeme izin verirsin.Boyamak istersen sende benim saçlarımı,bilirsin izin veririm.SÖZ! mumlarını yakıp,aynı hizada dizerim ve yatağını olduğu gibi bırakır, düzeltmem.Filtre kahve poşetlerini bir aydan önce değiştirmem,eskimesine izin veririm.Söz.bütün camlar açık olur,sabaha neremin tutulduğu artık umrumda olmaz.seni derslerime götürürüm sende benim elimden tutarsan.Hani bu arka parktaki yeşil salıncak varya ondan inmeden önce seni çağırır binmene izin veririm.Dondurmamı çikolatalı alırsan.Çocuk muyum,değilmiyim..Ne istersem öyleyim ama sende arada takım elbiseni geçirip üzerine çok durmadan çıkarırsan.
Önceki geceden kalan çorbayı sana ısıtırım,tabi sende gelirken bana bir saksıda çicek getirirsen.İstersen çıplak gezebilrim ama giyindikçe giyinmemi isteme benden.Ben saçlarına karışıyor muyum senin?
Bir de pembeyi sevmem,olmazda hani pembe bir kedi almaya kalkma.
ayakta zor duran alımlı bayana yer vermeni de isterim,ya da sen zaten çoktan kalkmış olursun.
Öyle işte sen bana söz ver ama yüksek sesle söyleme bir günaydın yeter bende sana cevap veriyorsam bil ki,sözümü bende tutarım.

Nerd-Yes-Patti Lupone

2011-07-10T00:41:00.001+03:00

İşlerimi yoluna koyar koymaz,azcık başımdaki kalabalık dağılınca yeni bir site yapmayı düşünüyorum.Buradan farklı olarak el altında tutulabilen bir fizik sitesi olcak.İçine dalan,f'sini anlamayan,yüksek enerjili,katı halli,her şeyli bir yer olacak.Delirmek üzereyim ne arasam tam olarak yok her yerde her şey yarım.

Şarkısız gitmek olmazdı.

Bir tane daha,

birde bu,

where do you think you're going

2011-07-07T06:32:00.001+03:00

Babam,ben daha küçük bir çocukken,kızıma yüzme öğreticem diye saatlerce direkt güneşe maruz kalıp tüm sırtını kıpkırmızı oluncaya kadar yakardı.Eve gelip,ona soğuk su tutardık.Sonra da cayır cayır yanan sırtına ragmen bir tişört geçirip bana dondurma almaya giderdik.

Şimdi ikimizde tatile çıkacak vakti zor buluyoruz.Bulursak da,birlikte güneşin az olduğu yerlere gidiyoruz.Çoğunlukla yüzüyoruz.Eve gelip kabaksız patatesli mücver yapıp şarkı,türkü dinliyoruz.

On güne toparlanmayı düşünüyorum aksi halde kendimi yakıcam.

*başlık;dire straits.http://fizy.com/#s/1lsnej

Hurdy Gurdy Man-Donovan

2011-06-19T22:56:00.001+03:00

-Let me sing you a waltz

2011-06-13T03:13:00.003+03:00

Üç yıldır elime almadığım gitarla bugün göz göze geldik.Neden bıraktığımı bile unutmuştum.Aramızaki ilişkiyi tazelemek adına elime alıp bir kaç akor bastım.Devamı gelmeye başlamıştı.Artık eskisinden daha rahattım.bütün gün süren uzun uğraşlar ve sonunda biten finallerden arta kalan bir şey yoktu.Gece boyunca,boynuma ağrılar girinceye kadar film izleyebilirdim yada bir kaç hafta önce sipariş ettiğim onca kitabı tek tek okumaya başlayabilirdim.yazmak konusunda eskiye göre endişelerim azalmıştı.Bir kılıca kılıf uydurmak yada onu kimse görmesin diye bavulumda giysilerin arasına gizlemeye gerek yoktu.

mucizelere inanmaya başladığımı belirteyim.Zira tanrıya sayısal yollarla ulaşamıyordum.Beni dinlemiyor gibime geliyor.Belki de bu sayede kendime yüklenebiliyordum.oKUDUĞUM KİTAPLARDA İZLEDİĞİM FİLMLERDE VE TABİ Kİ DİNLEDİĞİM müziklerde aradıklarım çoğalıyordu.İlginç kısmı beklentimi karşılayacak hatta bazen aşacak güç bulabiliyordum.öenmli olan bunun sürekliliğiydi.Şapkalı a'ları seviyorum onları hala kullanıyorum.Gitarı elime aldığımdan beri bir kaç notaya dair notlar bile tutmaya başladım.

Sabahları uyanırken biraz daha bekliyorum.Yatağımda beş dakika durup düşünüyorum.Ne yapacağımı.Ve bugüne kadar aklımda olmayan geliyor,ilk.Kahvaltı.Evet,tek düşündüğüm bu oluyor kalkıyorum ve günün devamına gelen saatlerde duruma göre karar veriyorum.Bisikletimi de kış uykusundan uyandırıp yaz moduna geçirdiğime göre bu yaz,yazların en yazı olacak.Kendim için endişelenmeyi bırakma işini başka çocuklara kitabı tasvir etmeye başladığımda yapmıştım.Arada bencillik hat safhaya çıkıyordu fakat işte bu gece de olduğu gibi önüne geçiyordum.Elimden gelenin en iyisini yapacağıma inanıyordum.Bundan fazlası beni ilgilendirmiyordu.

Saat üçü geçiyordu ama uyumaya niyetli değildim.Bir film daha açar belki bir ikinci kez daha izlerdim.Bu arada siz yapmadan ben söyleyim,kullandığım türkçeye sövüyorum.Noktalama olsun,anlatım olsun.hepsine.

-Baby,you're gone miss that plane
-i know

Emily Dickinson-I'm nobody! Who are you?

2011-06-07T14:22:00.001+03:00

I'm Nobody! Who are you?
Are you – Nobody – too?
Then there's a pair of us?
Don't tell! they'd advertise – you know!

How dreary – to be – Somebody!
How public – like a Frog –  
To tell one's name – the livelong June –  
To an admiring Bog!

2011-06-05T22:40:00.001+03:00

"Serbest parçacığın öz değeri herşeydir."

...Her Mevsimin Diğerlerini İçermesine İzin Verin

2011-06-01T21:13:00.004+03:00

Sağ kulağım.İki delik ve ince halkalar.Küçük ince metal iki halka.Bir rüya olsaydı eğer arada sıçradıkça,uyanıp yastığımın yanındaki yastığa bakıp beyaz olduğunu görür ve rüyaya devam ederdim.

Sessizce oturuyorsun..Hasta olmak için uğraş veriyorsun sanki ne zaman görsem burnun kızarık,cebin peçetelerle dolu oluyor.

Betimlemelerime ihtiyaç duymadığını belirten bir bakış yakalıyorum,duyuyorsun oysa.
Yargılayacak bir adam arıyorsun etrafta belki tek cümle.

Yanımdan uzaklaştığında yine yalın kaldığımı farketmeyecek kadar ağır çantan.

Yürüyorum.
Elim sağ kulağıma gidiyor,
yürüyorum..
bir paket sigara ve kibrit alıp,

yürüyorum.

Cıss.Bir paket sigarayı, sırayla yakıp, birer nefes çekip,yolda birikmiş su birikintilerine bırakıyorum.Ölmek kolay iş olmasa gerek.
Ölmeden yürüyorum.

Diyorum ki,

Eğer bunu bir balık meselesine dönüştüreceksek;ben balığı hatırlamaya ,alışmaya ve hatta onsuz denizin bir su birikintisine benzediğini kabullenmeye hazırım.Sen?
Bir balık olduğunun yeniden farkına varıp denize dönmeyecek misin? Nasıl nefes alacaksın,neyle besleneceksin?

Deniz balık için güvenli bir yer sayılmaz belki ama nefes almasını ve yosunları koklamasını sağlar.sağlamaz mı? sağlar elbet! dinliyorum.

*başlık,Halil Cibran

Gerçekten Delirmeyi İsterdim.

2011-05-16T00:01:00.003+03:00

Beni kötü karşılayan günler aslında hep iyi sabahla başlamıştı.Güzel bir kahvaltı bile edilmiş olurdu genelde.Sonrasında ise bir zelzele,ayakta durmamı zorlaştıracak baş dönmesi..Devamı trajik bir yazıya girer.

-Param var dedim ,hadi gidip içelim!.

Kazağımı giydim,merdivenden inip yukarıya doğru yürümeye başladık.Sendeleyerek yürüyordum.Kolumdan tutup arbaya bindirdi beni.Eve yakın bir yere gitmek bu saatte en iyisi olacaktı.Kelimelerimi tutmak için küçük bir defter edinmeliydim.Her yerde geliyorlarladı.Onları seviyordum.Bulanıklık en iyisiydi.Kafa karşıklığı iyiydi.Sessiz ve sakin bir yerde düşünemiyordum.

Bir kaç bardaktan sonra tam karşımda tüm güzelliğiyle oturup,arada uzaklara dalsa da,içmek için ciddileşmesini hatırlayan insan gibi arada silkeleniyordu.

Gözleri parlıyordu.İnsanın kendisini anlatması için insanüstü çaba harcamasını anlayabiliyordum.

Tek olması gereken samimi davranmak ve yeniden yaratmak yerine var olanı ,olağanıyla anlatmaktı.

Japon balıkları.

Aşkı kaybedeli çok olmuştu.Gözlerim seçmeyi bırakın, bakıcak bir sima bile arama gereği duymuyordu.

Deli gibi yağıyor ve şimşek kulakları sağır edercesine tepemizde çakıyordu.

Telefonlar edildi ve insanlar etrafımızda toplandı.Hiçbiri birbirisinin aynı değildi.Hepsi böyle düşünerek aslında birbirine ne kadar benziyordu.

İnce uzun boylu çocuk;Kafanı çevirip şu insanlara bak diyordu.Giyilen ince çoraplar,yırtmaçlar,deri pantolonlar,iç gösteren tişörtler.

Bazı geceler çabuk biter.İyi ki biter.Ne olduğunu anlamanızı sağlamadan gelir ve gider.Bu gecede öyleydi.Eve bırakacağını biliyordum zira bu yağmurda yürümek korkutmazdı fakat denge meselesi önemli bir durumdu.Dengemi korumakta zorlanıyordum.

Gecenin bir yarısı uyanıp düşünmeye başladığımda liste yapma gereği duydum.Beni bu yola iten bir kaç insana karşılık beyaz bir kağıt alıp ,kalemin ucunu açtıktan sonra bir başlık attım."yaptıklarım-yapmadıklarım-yapacaklarım-yapmak istediklerim..." diye devam etti.

Gece uzundu,heryer dağınık,dışarısı ıslak..

Şimdi ölmeli yada şimdi bir japon balığı bulmalıydım.

*Başlık,P.K.Dick

Mr. Writer

2011-05-03T11:58:00.003+03:00

Uzun bir hayale dalar gibi.Biri omzumdan çekiştiriyor.Uyanıveriyorum.Hayallerin hep toplantığı bir yer olduğunu düşünüyorum;Coruscant'ı.Onlarda bir yerde toplanıp bir gerçek oluşturuyorlar.Bizim işimiz ise gerçeklerle.Karışık bir evrende toz taneciğine verdiğimiz önemin evrenin size verdiğini düşünün.Nobel alanlara biraz daha kıyak geçip,kum tanesi özelliği veriliyor olabilir.Evin içinde oradan oraya dolanıyorum.Saatlerce önümdeki su kabarcıklarını izliyorum.Köpükler ses çıkarıyor.

Hayatta çok sıkıntı yaşadığım söylemez ama çabuk yaşadım ne yaşadıysam.Bu da kısa süreli yerlilik getirdi hayatıma.Yani sürekli değişen bir şeyler içinde kendimi bulmak zorunda kaldım.Bu uyum beni zorladı evet.
Sanki birileri bunu bilerek yaptı.Birinin beni sinsice takip ettiğini farkedebiliyorum.Arada kayboluyor gözden.Birden ortaya çıkıyor ve dağınık masamda,kitapların üzerinde beliriveriyor.Kurumuş kahve bardaklarını bir köşeye itip yanına çağırıyor.Saçları yağlı,sigara kokuyor.
Öldürdüğüm sahici adam bir anda masamda beliriyor.

tanıdın mı beni? diye soruyor.Ruja uzanıp dudaklarıma sürüyor.Ben saldalyede ,o masada ayakları çorapsız.Buz gibi.Avuçlarımın içine alıyorum ayaklarını.

Kahve yapsan bana? diyorum.Öyle özledim.

-Bir kere de sen bana yapsan! diye çıkışıyor,bir taraftan suyu cezveye doldururken.
Uzanıyorum ona şansını dene bi istersen diyorum.

Elimdeki Şanslı sekiz'i uzatıyorum.
Sertçe sallıyor..

Öldürdüğüm sahici adam ocakta kaynayan suyu bırakıp,bir anda gözden kayboluyor..

*başlık;STEREOPHONICS-"Mr. Writer"

2011-05-01T16:48:00.004+03:00

"Les Amours Imaginaires" filminden bir sahne ve Fever Ray-Keep The Streets Empty For Me

Aç-İç-Oku-İzle

2011-04-15T23:56:00.004+03:00

Annem sabahları balkondan beni gönderirken suratında gülümsemeyle el sallıyor .Bende gülümsüyorum ona.Köşeyi döner dönmez beni göremeyeceği uzaklıktayken, suratım düşüveriyor.Sonra tüm gün o gülümsemenin bana başka nerelerde bulabileğim arayışı başlıyor.Kesinlikle bulamıyorum kimsede.

Yağmur hatta kar yağıp ayaz olsa donsamda yinede dışarıda oturuyorm.İçeride duramıyor,kendime bir kahve kapıp -eskiden olsa sigarayı tüttürüp- boş anımın dolmasını bekliyorum.Gözüme çarpan hiçbir yenilik yok.Her şey bir yıl olduğu gibi durgun ve amorf.

Bazen hiçbir yer bir ev kadar dolu ve huzur vermiyordu.Zaten huzur dediğimde bir kaç dakikalık gelip geçiyordu.Üç film açtım üçünüde yarıda bırakıp başkasına atladım ve hiçbirisi güzel değil yalın ve koftu.

Kısacası ne izleyeceğimi şaşırdım.Arkadaşlar atla gel 'Dağcılık Film Festivali ' var dediler,dizlerimi hissetmeyinceye kadar oturup hep beraber film izledik.Zevke göre film bulmak ne zormuş onu anladım ve buradan yola çıkarak;eğer kendine film arayan varsa bende bir kaç tane öneriyim istedim.

Bunlardan ilki;

                     The Royal Tenenbaums: Çok enteresan bir kurgusu olmamakla birlikte izlendiğinde insana iyi gelen bir dram-komedi.Luke Wilson bu filmde tamamiyle beni etkiledi diyebilirim.Güzel oyuncular ve harika soundtrack'ler le iyi vakit geçirilebiliyor.Ayrıca kesinlikle Hey Jude 'u The Mutato Muzika Orchestra'dan dinlemek gerek.



   Transylvania:Özgürlüğün baş gösterdiği bu filmde Birol Ünel başrolde ve Tony Gatlif den yine güzel bir iş.Her ne kadar şiirsel yaklaşmaya çalışsamda etkili olmuyor bu film için.Çingene müzikleri ve kaybolmanın ardındaki keşif.Kısaca böyle.İzlenilesi,güzel bir film.Ayrıca bunu sevenler için Vengo'da izlenilesi.Ayrıca bu MÜZİK adamı öldürür.

Candy:Sanılanın aksine bir aşk öyküsü olmadığını düşünmekteyim.Filmin sonuna doğru Candy'nin sesinden dinlenilen şiir ve erken doğumdan çıkan bir cenin ve uyuşturucunun herkesten farklı beklenti içinde olması.Yalnız herkesin beğenebileceğini düşünmemekteyim biraz sakin bir gün belki bir kahve eşliğinde hafif içinizi huzursuz edebilecek türden.


                       Gainsbourg (Vie héroïque):Gainsbourg'a ve onun müziklerine daha önceden bir hassasiyet varsa izlendiğinde keyif verebilen bir film.Onun haricinde yine konusu pek atraksiyon içermeyen dram ve müzik iç içe olan bir biyografidir.

Exils:Yine Tony Gatlif filmi.Diğerlerine benzer olarak yine kült ve Romain Duris gerçekten çok yakışıklı.Fransa'dan Cezayir'e gidişlerini anlatan yine etkileyici ve biraz dram biraz macera ve yine olmazsa olmazlardan müziğe doyuran film.Soundtrack'ı ayrı içilebilir.

Sitting,Waiting,Wishing

2011-04-14T13:58:00.002+03:00

jack johnson_sitting,waiting,wishing

danny the daredevil

2011-04-07T15:31:00.003+03:00

"Once upon a time, there was Candy and Dan. it was just the two of them. everything was gold. he was handsome and a very good criminal. we lived on sunlight and chocolate bars. he would climb balconies, climb everywhere, do anything for her, oh danny boy. you came into my life really fast and i liked it. but danny you said, you promised. you pointed at the sky, that one called sirius or dog star, but on here on earth. how much do i love this whiring in my ears. since there is only one thing to love and it cannot be you. Danny the daredevil. Candy went missing."
*Candy(2006)

Scratching

2011-04-05T23:51:00.005+03:00

Ağlayamıyor olmam garip değil mi?Bundan dört sene önce babamın karşısında nasılda çaresizlikten zırladığımı hatırlıyorum.Mutfak fayansları maviydi.Kızarmış ekmek kokuyordu ortalık.Şimdi düşünüyorum da ,sıkıyorum gözlerimi damla yok.Biraz refresh’e yükleniyorum.Kuruyan gözlerimden akan refreshin tadı iğrenç.

Az önce iki film izledim.İkiside Belmondo’nun.Yüzlerce şarkı dinledim.Çoğu birbirinin aynısı.

Dinlenicek şarkı bulamıyorum diyen insanlara aslında;Noir Desir’den ve Leyla Gencer’den,Kent ve ve kesinlikle Estatic Fear’dan,Elbow ve gibilerden bahsetme gereği duymuyorum.

Sırf ıslanmak için dışarı çıktığımı hatırlıyorum.Pazar günü.Deli değilim biliyordum pazarları her yerin ne kadar kalabalık olacağını, ama yanıldığınızı size söylemek isterim.Ankara insanı yağmurdan korkar ve çekinir.Ya kendilerini içmeye yada avm’lere yada romantik sevgililerinin kucağına atarlar. Şikayetçi değilim bu durumdan.Ne kadar az insan o kadar dev egolar.Şemsiyeden korkan biri olarak insan azlığı beni daha çok rahatlatıyor.

Bir şeyi gerçekten istiyorsam,onun bedelini her türlü öderim.ama asla bir adamın beni sevmesini sağlayamam.Bunun için onun gözlerini etrafta aramak dışında yapabilecek hiçbir şeyim yoktur.heryer o ve onun gibilerle dolu fakat istediğim bu da değil zaten.

Ne insanlar ne eski sevgililer ne arkadaş dostlar’ı umursamıyorum.Beni istediğinizde terk edebilirsiniz yada bilmenizi dilerim,çoktan tarafımdan terk edilmişsinizdir.

Daha az kuvvetli olsaydım yağmurda çağlayan gibi akan suyun birisine karışıp cehennemi boylayabilirdim.Yeşil kazağınla çağrılmayı beklerken sen,arkamı dönüp hadi gel diyebilirdim ama emin ol buda en az o suya karışıp cehenneme gitmek kadar yorucuydu.Gözlerinin ardındaysa boşluk vardı.

İki portakal votka bir vişne etmiyordu.Etmesindi zaten.Eskiye dair de pek bir şey kalmış gibi görünmüyordu. Uzun zaman sonra artık nefes almak istiyordum,ve bunu dalgalı bir yerde yapmak istiyordum.Gözümün önüne Allan Adams’ın ne kadar yakışıklı ve fizikçi olmayacak kadar akıcı konuşması geliyor.

Hiçbir yazımı ciddiye almanızı ve içinden anlamlar çıkarmanıza gerek görmüyorum.Zira yazdıklarım;eski veya sizden tamamiyle alakasızdır.

ölsem, flowers'ı çalar mısınız Rozz Williams'tan.

Gerçeklerden kaçtığımı da söyleyim.Bir kitap,bir müzik kurtarsın beni umuduyla raflarıma bakıp neyse ki umduğumu buldum.Bir süre daha yaşar gibiyim.Yarını düşünen bir insan olmadım hiç,zaten.Bugünü atlattım mı,yarına elbet bir yol bulurum.Elbet bulurum.

ve biraz içmiş olabilirim.

Midem hala bulanıyor ama kulaklar yerinde senin dediklerini duyabiliyorum.

This Mess Were In

2011-03-26T02:08:00.001+02:00

Gölgede beklemedim ben seni hiç.

Ben kimseyi gölgeye çağırmadım hiç.Kendim yalnızken,bir başımayken gitmeyi tercih ettim.Evet,siz varken hep güneşteydim.

this mess were in-pj,thom yorke

What's Up

2011-03-15T01:56:00.001+02:00

Yeni bir şeyler bulmak istediğimi hatırlıyorum.İstediğim hiçbir yenilik beni yaşamaya itecek gücü göstermiyor yada ben fazla direnç gösteriyorum,gereksiz yere belki.
Olan biteni bir anlayabilsem her şey çözülüvericekmiş gibi geliyor ama ortada çözülmesini beklediğim bir problemde var mı emin değilim.
yeniden göz gezdirmeli ve bulduklarımla yetinip fazlasınıda istememek en doğrusu mu olurdu yapacaklarımın?
Sessizce uzaktan gözlemliyorum..uzaktan.çünkü biliyorum ki,bir kez içeriden baksam ağlar sarıp kıstıracak beynimi.Düşlerden,düşüncelerden kaçıyorum..

Let It Grow-Eric Clapton

2011-03-10T01:53:00.001+02:00

Pek güzel sözleriyle geceme renk kattı,belki sürekli hatırlanılması gereken bir şarkıdır.

It's Oh So Quiet

2011-03-10T01:51:00.001+02:00

Dengeli bir insan olmadığımı bilmen gerekir,öncelikle.Neyse,devam etmeliyim yazmaya,zira bir aydır yazmadığım cümleler fazlaca ağırlık yapmaya başladılar.Yazdıklarıma gelince zaten işe yarar zırvalar olduğunu düşünmüyorum.İstesem olabilirdi ama öylece ağzı burnu yamuk kalsın istiyorum.Ki,ikinci birkez okuyup düzelttiğim nadirdir.Bu nedenle yazdıklarım özel değil.Çoğu kurmaca çoğu masal .ve paylaşmak -nedensiz- istiyorum çoğu zaman.Aslında bir çok iyi filmi,şarkıyı,oyunu,kitabı vs.yi kimseyle paylaşmakta istemiyorum Bu benim bencil olduğumu gösteriyorsa ,evet sayılırım. Casablanca da göremediğim ve bu kadar özel ne var diye merak edip birkez daha izledim ve ilk izlediğim gibiydi,evet iyi,güzeldi.Ben hayaller kurarken,tam bu sıralarda ülkemin güzel blogları kapandı ,açıldı,kesin ne yapılmak isteniyor fikrim yok ,tam bu sırada yine siyah bir çelenk bırakıldı bir yerlere..

Bu satırları okurkende bunları hesaba katmalısın,aksi takdirde sana hiçbir şey ifade etmeyecektir.Sadece burayı değil aslında bugün attığın adımda bile gündemin ucu kulağı olmalı üzerinde.Birkaç dakika durup düşünülebilir,nerede hata yapıldığı.ama bulunamaz.Adım atılır biraz belki ama asıl temele inilemez.

Soğuğun kemiğime işlediği şu günlerde pek bir şey yaptığım söylenemez.Gerçi Pek gezer,pek okur ,pek içer ve pek umursamaz oldum.Şimdi bende hepiniz kadar yalnızım.ve zaman hiç olmadığı kadar işe yarıyor.Bütün yaralar kapanıyor sayılmazlar, fakat geçmişten özlediğim bir adam yok .Zilyon kez dibe çakılıyorum ve çıkıyorum.Kimsenin haberi olmuyor,zira kimseyi de şu vakitlerde çekebileceğimi düşünmüyorum.Böyle durumlar ve aslında hep yanınızda olması gereken bir dosta ihtiyacımız var hepimizin.Hayat zaten yeterince zor ve elimiz hepimizin boş.Dolu görünselerde,boş.Benimde yanımdan ayırmadığım bir arkadaşım var tabi ve inanın destek olmaya çalışıyor,biliyorum.Onunda sorunları var.Bela bir adam var başıında,kurtulsa ayrı,kurtulmasa ayrı.Aşkın ne menen duygu olduğunu unuttum gibi ama hatırladığım kadarıyla konduğu ot,bok sonucu herkesi köpeğe çevirdiği reel. Neyse yüzeysel anlatımlarla girmeyeceğim bu konuda.

Her kimse,azcık bir sekmede değil elbette ama sekmeler sıklaştığında götüne tekemeyi basmak gerek.Şüphesiz yapıyorum.Acı çekmiyorum.Çoğu çoktan haketmişti zaten.Belki zamanı bekledim,belki inanmak istemedim insanlara..ama bu hiçbir şeyin üzerini örtmüyor.Can sıkıcı.Birçoğuna zarar vermek aklımın ucunan geçmezken,ateşin ortasına itmekse tek yaptıkları..afedersin ama siktir ol git,kısacası.

Ben bu kadar pesimistik bir insan değilim yahu bakmayın huzursuz şeylerden bahsettiğime.Zira bu haftasonumu japon film festivalinde bitirip,tüketmeye hazırım.Kendi başıma,bazen çok gülüp bazen de çok salya sümük ağlamayı düşünüyorum.Sevdiğim filmlerin bazılarını uzun aradan sonra izlemek,yeniden,güzel olacak.

Hahayyyyyt..

Merak edenler için;link

*başlık,björk

Bloguma Dokunma!...

2011-03-01T19:23:00.004+02:00

Yorum yapamıyorum bile.Buyrun burdan yakın!

Santa Monica Dream

2011-02-26T17:44:00.002+02:00

Birçok birçoğu geçmişte kaldı.Artık dönüşü olmayan bir zaman dilimi ve tamamiyle farklı bir kişilik olmasada farklı önemlerle devam ediyorum hayata.Ki bu şu ana kadar gayet yolunda gitmekteydi Angus &; Julia Stone'a yeniden rastlayana kadar.Duygusuz olduğumu zannederdim.Yenilebilir engeller ve dahası..
Az önce geleceğime nasıl karar verdiğimi gözlerimle gördüm.Kolaycaydı başta ama biraz biraz bekleyip düşündüğümde bunun yorucu bir zamana doğru yol aldığını gördüm.Onun dediği gibi hayatımda müthiş bir patlama yaşamak üzereydim ve yine dediği gibi bu iyi yönde de olabilirdi yada tamamiyle değişecekti hayatım.Bunu söyleyen her ne kadar fal kadınına benzesede bunu bana bir arkadaşım söyledi.Yalnız başıma otururken buldu beni ve altında tamamiyle iyi niyet olduğunu sezdiğim bir adamdı.Canımı sıkabilirdi herkes.Ki hakkıyla yerine getirebilen kimse yoktu.Sanırım önemsediğim insan sayısı azalalıdan beri bir boşluk var.Bu boşluğu seviyorum.Kimseye göre yaşamayışımı seviyorum.
Yazamadığımın artık farkındayım.Umursamıyorum.Hiçbir zaman en iyisi olmaya uğraşmadım.Hiçte uğraşmam.Şarkıya geri dönersem ,arka bahçedeki çocuklarının hayaliyle yazılmış bir angus&julia stone aşk,umut ve hayali şarkısı ve birden kelimelerden uzaklaştığım şu sıralar böyle gereksiz anlamsız ve daha fazla yazacak bir şeyim olmadığını gösteren kelimelerle meşgul etti beni.Neyse o zaman,zamana ve arka bahçede sizinde bana yakıştırdığınız tabirler on-onbeş kediye ve tabi ki;yalnızlığa.incir kokusuna yeşil örtülü masaya.

Keşke Rob mutfakta pizza yapıyor olsaydı şuanda.Lanet olsun!

Merak edenlere;

Kırmızı Baladlar

2011-02-23T00:13:00.005+02:00

Ucundan bir yerinden yakaladım hayatı.Ne demek oluyor bu,?şu demek oluyor.Geçen gün sessizce yatakta uzanmış yatıyordum ev tamamiyle sessizdi.Hatta üst katta komşunun olmayan çocuklarının sesslerini duyuyordum.Caddeye yakın oturduğumdan en azından bir araba sesi düşüncelerimi bozardı.Bu sefer oda yoktu.Erken bir saat olmasına karşın caddeden tek bir araba geçmiyordu.Bu zıtlıklar beni deli edicek.Önemsiz ayrıntılarılarıda sıraladım.Neyse,hayatımdan bahsediyordum;yatakta uzanırken hiçbir şey düşünmedim ve telefon çaldı.Acele konuşup üzerime rastgele bi şeyler geçirdim ve caddede yürümeye başladım.

Tek başıma indiğim daracık yollar.Her iki yana dizilmiş kadın tacirleri.kadınların radikal fikirleri.Gözlerim dolu,ayaz boğazımı yakıyor.Atkıyı bir kat daha doluyorum boynuma.Adamları duymuyorum.Kulaklık kulağımda.Önüm açık ,hızlanıyorum ve yetişiyorum.Az ilerde beni karşılıyor.Elini tutmak istemediğimi biliyor ,koluna giriyorum ve yokuş aşağı yürüyoruz,yoruluncaya kadar,konuşmadan.Etrafa bakıyor ona tanıdık gelen her şey bana daha da yabancı geliyor.

Bir hastaneye gidiyorum.Önemli olanın yatakta yarı ölü yatıyor olması değildi,o anın değeri.Şöyle ki,öldüğümü düşünüyorum.Bunun elbette kimseye bir fayda yada bir zarar sağlayacağı yoktu fakat kendime ne olacaktı.Hiç hayal kurmamış olduğumu ve aslında yaşamak istemediğimi düşünüyorsanız yanılıyorsunuz.Çoğu kez yaşamak istedim ama kolaylı bir hayatım olamadı en başından.Önemli olan hala direk gibi bir yerlerde dikilip ihtiyacım olmayan bir şeyleri beklediğimi varsayarsak,yaşıyordum ulan.Haydi şimdi git yıkıl karşımdan.Savunmaların adice ve birbirinin tıpkısı olan giysileriniz,siz yok musunuz siz?Kendimi şuçlu hissetmem için kafanızdan geçen yargıları savunup aklınızca beni ahlaksızın teki yapıp hayatım boyunca azap çekeceğimi düşünüyorsunuz ve en kötüsü bok çukuruna batmışken daha kimi çekeceğinizi düşünüp aslında hepsinin o çukurdan çıkmak için kafası ezilerek üzerine basılabilecek birer basamak görüyorsunuz.

Tam bu durumda sizden biri olmadığımı bilin.Ben benim.Sizse siz.Aslında çoğunuz ki bu azımsanacak bir çoğunluk değil.Baya baya çok.Hepiniz köpeklerin sizi gezmeye çıkardığı tasmalı insanlarsınız..
Hiç bir zaman çaresiz olmadım.Oldum ama olmadım.Kendimi hep üzmeyi bildiğim sıralarda yaşamaya devam edeceğimi de bildim.

İnsanın hiç tanımadığı ve gördüğü yüzlerden farklı bir insanı beklemesi ne kadar kolaydı bilmem.Bekleyip göresim var.

Aşığım

2011-02-20T22:35:00.001+02:00

Toto'ya elbette!

Olağan Durumlar

2011-02-07T23:30:00.001+02:00

İşaret parmğımda, tırnağımın arasına sıkışmış küçük bir böceği çıkarmaya uğraşırken,onun çoktan etimden birkaç ısırık aldığını farkettim.Birden boynumu kemirmeye başladı.Sol göz kapağıma geçti ve birkaç parça ısırık aldıktan sonra gögsüme geçti,en çok acıyanı buydu sanırım.Kıvranırken ben,onun çoktan diz kapağıma va ayağıma indiğini gördüm.Kemirilmiş vücudum acıyordu.Etrafta kimse yoktu.Bende daha önce hiç görmediğim cinsten bir bulut sisinin içinde kalmış etrafımı göremiyordum.Tek zemin ayaklarımı bastığım yerdi ,hareket edemiyordum.Böceğin havalandığını gömüştüm nihayet.

Kafama ve oradan sekip ayak ucuma düşen mavi elmayı elime aldım.Etraflıca baktıktan sonra bir ısırık aldım.Vücudumda maviye dönüyordu.Elmayı yedikçe bu rengin koyulaştığını gördüm.Çekirdeklerini avucumun içinde biriktirik sapını aşağıya fırlattım,bir anda gözden kayboldu.Çekirdekleri kendime doğru yukarıdan attım.Etrafta masalımsı bir şeyler dönüyordu.Mavi elma.Sadece bulutların kapladığı sonsuzluk.Küçücük bir canavarın vücudumu kanatması..

Çekirdekleri kendime doğru atarken yukarıda kaybolduklarını gördüm ve kısa bir süre sonra yağmur yağdı.Çekirdekler su damlalarına dönüşmüş gibiydi ve üzerimden aktıkça yerde ,ayaklarımın altında bir zemin oluşturuyordu.Vücudumdaki akan kanı da görebiliyordum.

Yorgun düşmüştüm.Damlaların oluşturduğu zemine uzanıp,gözlerimi kapattım.Bir süre uyumuş olmalıyım.Uyandığımda biraz uzağımda gezinen yetişkin bir zebra gördüm.Beni izliyordu.Başta korkmuştum ama zebraları pek sevdiğimden usulca yaklaştım.Bana zarar vermeyeceğini biliyordum.biraz daha eğildi ve kafasıyle üzerine çıkmamı işaret etti.

Nihayet boynuna sarılmış ve olacakları beklemekteydim.Bu zebra benim küçük bir köşede daha doğrusu ayaklarımı bastığım zemin dışında da gezebiliyordu.Beni götürmesi gereken bir yer varmış gibi belli bir rotada ilerliyordu.Gittikçe hızlandı ve ben onun boynuna daha sıkı sarıldım.Biraz yol gittikten sonra beni çimenlerin olduğu ,şezlogda bir adamın uzanarak kitabını okuduğu yere götürdü.Sanki geleceğimi bilerek daha önceden bana ayrılmış bir şezlong daha vardı ,hemen yanında adamın.Adamı tanımıyordum.Yanına yaklaştım , bunca yaşadığımın açıklamasını ondan duymak istermiş gibi.Ama o hiç konuşmadı yalnızca eliyle yanında boş olan şezlongu gösterdi .Yavaşca ve tereddütlü uzandım.Zebra çoktan kaybolmuştu.Güneş bile yokken bu adamın yalnız başına burda,bu çimenlik yerde,şezlong üzerinde neden uzandığını düşünürken.Kitabını kapatıp yukarı attı,attığı kitap bir an kaybolmuştu.Yüzünü bana dönmeye hazırlanıyordu ki,birden onun kitabı attığı yerden güneşin yükseldiğini gördüm.Güneşi gözlerimi alıyordu onu göremiyordum.Bana güneş gözlüğünü uzattı ve gözlüğü takıp,sessizce ona baktım.İkimizde olduğumuzdan çok daha güzeldik.Yaralarım kabuk bağlıyordu.

-Gary Moore da hiç ölmeyecekti.!ve bu masal daha düzgün anlatılabilirdi.*başlık;Kesmeşeker.

Hold The Line

2011-02-01T22:44:00.003+02:00

Üç noktalık bir boşluğu vardı hayatımın.Tamamladım.Her şey yerli yerinde ve zemin dümdüz.Yokuşları tırmanmak biraz zamanımı aldı ve şimdi zirvedeyim.Yalnız başıma,daha bir özgüvenle tekrar yaşadığımı sonuna kadar hissetmekteyim.Hayatımdaki temel taşların pek sağlam olmadığına karar verip yeni bir yapı inşa ettim.Şimdilik her şey güzel görünüyor ama asla garantisini veremem,bir anda ters aşağı olacağının her şeyin.Bu nedenle bugünün önemli olduğu düşüncesindeyim.Yarını,yarın geldiğinde düşünürüm.Çünkü biliyorsunuz,insanlar değişir,evler boyanır ne biliyim karlar caddeleri kaplar.Bütün bu farklılıklar aslında sarsıcı birer durum sonucudur.Kar benim için hiç iyi şeyler ifade etmedi belki dışarıda bugünde çalışan bir kaç ince giyinmiş adam gördüğümden yada sokakta yaşamak durumunda kalmış insanları düşününce;ankara be kar yağınca daha bir güzelsin! diyemiyorum.Cık olmuyor.
Bu memleketin işleri yordu beni.Bir belge için iki saat,hayır abartısız iki saat ordan oraya gidip geldim.Lan arkadaş bir imza altı üstü.Yok!.Bok!.
Normalde konuşmalarıma dikkat ederim.evet.Ailem tarafından terbiyeli bir birey olarak yetiştirildim ama canımı sıkan insanlar var.Bu bloguda zaten artık sadece içimde ne var ne yok yazmak için kullanıyorsam,buradan onlara;siktirin gidin! demek istiyorum.Çünkü öyle istiyorum.
Ben seni merak ediyorsam senden de aynı ilgiyi görmek isterim.Hayır bunun,birlikte geçirdiğimizi koca zaman dillimiyle bir ilgisi yok.İnsan olmakla ilgisi var.Ve arkadaş,sen insansan arada bunu belli edersin,değilsen zaten boşver.Hadi öptüm.

*başlık;Toto

başlığı belirtmek durumunda hissediyorum,güzel şarkılardır.Ya bi de hayatımda bir hatun var ki sormayın,onu anlatmak için daha sonra yeniden bir yazı yazmayı düşünüyorum ama Nina dersem o anlar bu da ona gelsin.

Morcheeba-Enjoy The Ride

2011-01-29T22:06:00.001+02:00

Sabaha bu şarkıyla uyanmak ne mükemmeldir arkadaş!

Tahtadan Yaptiğim Adam

2011-01-22T00:10:00.003+02:00

tahtadan yaptığım adam
ne yemek yiyor
ne konuşmak biliyor
kaskatı gözlerle
...görünmez yerlere bakıyor

tahtadan yaptığım adam
hatırlıyor ki
bir zaman
nefes alan
ince ince yaprakları vardı
toprağı iştiha ile yiyen
liften
ince ince ağızları vardı

tahtadan yaptığım adam
ağaçtan uzaklaştı
ve insana yaklaştı
yazık ki
ne insan oldu
ne ağaç

Asaf Haled Çelebi

The Loner

2011-01-17T00:36:00.007+02:00

Boktan bir sabaha uyanmıştım.Tam anlamıyla sabah sayılmazdı.Dördü geçiyordu,karanlıktı.Ne çabuk akşam oluyordu yahu.Perdeleri açtım sessizce.Daha önce yaşadığım bir şey gibiydi hatta sanki az sonra zil çalınacağını duyacaktım.Biraz bekledim ama çalmadı.Canın cehenneme ,dejavu!.Mutfaktan güzel kokular geliyordu.Lavabolar tertemizdi.Sonra elimi yüzümü yıkayıp yanına gittim.O an ,o sabaha neden uyanabildiğimi farkettim ve masaya oturup öküz gibi yedim.

Bazen huzur denen meneti başka yerlerde aramanın anlamsızlığı içinize oturuverir.Elbette aramayanınızda vardı fakat bugünlerde ihtiyaç duyduğum yanımda biraz daha fazla insanların olmasıydı.Uzun süre yalnız kalmıştım.İyi geldi sayılabilir ,kafamı daha çok karıştırdım.Daha çok düşündüm.Yalnızlık mühimdi.Ciddi olmak gerekiyordu.Bu yapabileceğim en son şeydi.Dalga geçilecek,ağlanılacak hale gülünebilecek tonlarca olay sayabilirdim ama boşverdim.

Gelecek kaygısı birkaç gündür bozuk plak beynimdeki.Halbuki ne yapacağımı en azına biliyordum.Biliyordum da ne diye bu bulanıklık hah bak işte onu bilmiyordum.Bugünlük siktirettim.Radyonun sesini açıp geri kalan evi temizlemesinde ona yardım ettim.Her zamankinden daha anlayışlıydı.Bende öyleydim.

Kimse istemediği bir şeyler yapmak zorunda bırakılmamalı.Kimse doldurmak için boşluk yaratmamalı ve eğer sevemiyorsanız yada istemiyorsanız sırf birilerinin sizden beklediği duygular var diye olmaz bu işler.Sonra beyninizin ve duygularınızın içine edilmiş bir biçimde etrafta kendinizi boşluğa bakarken yürüyorken bulursunuz.Hayata dair tüm istek puff uçmuş olur.

Bazen gülümseyecek ufacık şeyler buluyor olmam hala beklentimin bitmediğinin işaretidir.Senden değil bebeğim,hayattan.Hem ayrıca da biteceğe benzemiyor.Eskileri dahil etmekten usandığım bir gerçek.Onlarınsa beni göndermeye niyeti yok.Kıçına tekmeyi basmış bulunmaktayım.Beni üzen,duygularında birer nesne,eşya yerine konması.Sahiplenilmez duygular.Kendinizi kandırmaktan vazgeçin.

Rüzgara kapılmak tehlikelidir bu mevsimde ,ayakları sıcak tutmakta fayda var.
Aşık olmayalı ne de çok olmuş.Haha bunun farkına varmam yan komşumun-yeni evli sayılırlar ve kız henüz yirmibeşinde var yok-kedi köpek gibi bağırışırlarken farkettim.Aşk zordu.Kavga elbette edilirdi ama onur kırıcı sözcükleri deli etmeye yetti beni,biraz daha açtım radyonun sesini.

.Geç artık.Evet birçok kişi için geç.Kendim için ise her şey erken.İstersem her şeyi yapacak güç bulabilirdim,elbette.

Birilerini alışkanlık haline getiriyorsanız sıkıntı var demektir. Hiçbir şeyi alışkanlık haline getirmemek gerek.Yumurta,kahve alışkanlıkları olmalı insanın Sigur Ros alışkanlığı olmalı insanın ama duygular ,bedenler alışkanlık olduğu anda paranoyalarla dolu ,edilmiş bir zaman başlar.En iyisi mi siz kafanızı serin tutun,düşünceleriniz sekmeye uğrayabilir ve inanın bu asla sizin suçunuz değildir.Hayatımın bir dönemimde bunu yaptığımı hatırlıyorum ama netlik ifadem güçlük kazandı bunu da farkediyorum.

Aldığım birkaç mail için ayrıca teşekkürler ederim.Bunu söylemek istedim çünkü önemliydi.Neden yazmadığım konusuna gelince,bir arkadaşıma bu soruyu yönelttiğimde;”yazmak,düşünmeme neden oluyor diyordu."doğruydu.Onun cümlesiyle özetleyim istedim.
Akıl sağlığınıza dikkat edin,bu gidişle ona her zamankinden daha çok ihtiyacınız olacak bu ülkede.

*Başlık;Gary Moore

The Knife-Marble House

2011-01-04T01:13:00.004+02:00

Don't You (Forget About Me)

2010-12-31T05:38:00.004+02:00

Lanet olsun.Kusmak istiyorum.Uymak istiyorum.Hafızamı tamamiyle kaybetmek istiyorum.Evet deniyorum.Mesela iki saattir yatakta uzanmış uyumaya çalışıyorum.Uyuyup uyanmak istiyorum.Olmuyor.Karnımın üzerine yattığımda kemiklerimin battığını hissediyorum.Zayıflıyordum.Hergün biraz daha kapladığım alanın daraldığını hissediyorum.Güçsüzleşiyorum.Kalkıp yazmak istiyorum ve bir cümle yazıp tekrar uzanıyorum.Karnım içine çökmüş,kalkıyorum.Su içiyorum.Su iyidir.
İşe yaramıyor.Tekrar kalkıyorum.Bilgisayarın ışığı ve yeni dikilen sokak lambası.Lanet olsun.Bu kadar ışığın gerekli olduğunu kim söyledi size.Gündüz gibi.Oysa ben yalnızca karanlıkta uyuyabiliyorum.Yatıyorum yorganı kafamı kapatıcak şekilde örtüyorum.Olmuyor.Pres yapılmış beynimi rahatlatmanın yollarını arıyorum.Ihlamur geliyor aklıma.Hiçde sevmem.Telefonu arıyorum.Nerede? demek için.Çalıyor çalıyor annem uyuyor olmalı ve derindir uykusu.Vazgeçiyorum.Belki biraz daha beklemeliyim.Sabah olmalı bir kaç gagalı kuş ve ardından yataktan izlerken onları uyuyakalmalı..
Ya baş ağrısı.Bütün aksilikler aynı gün benim başıma gelmek zorunda mı?.
Zorluyorum.
Kendimi kontrolü kaybediyorum.Eskiden geçerli olan sözcükler,hayır hiç biri işe yaramıyor.Bir kaç sayfa kitap.Lanet olsun cümleler anlaşılmıyor.Düşünüyorum.Düşündükçe kontrolden çıktığımı,beynime uyguladığım baskının arttığını,gözlerimin kapandığını hissediyorum.Uykudan değil.Ağrıdan.Gölgelerimi sadeleştirmeliydim.Gözlerim.Bulanık görüş.Hala yerlerde olan ve kitaplığa kaldıramaya üşendiğim üst üste dizili kitaplara çarpıyorum.Yürümeye çalışıyorum.Odam aydınlık ama bulanık her şey.Ihlamur için annem geri dönüyor bana.Evden dışarı çıkamadığını,her yerin karla dolu olduğunu ve benim yalnızlık konusunda ne kadar beceriksizce hareket ettiğimide ekleyip telefonu kapatıyor.Bir sigara yakıyorum.Balkon kapısı açık.Koku gitmeli.Kokular en net hatırladığım şeyler.
Kokuları unutmalı ve belki de artık sorgulamayı bırakmalı.Olan oldu öyle değil mi?.Aslına bakılırsa olmasını istediğimiz hiçbir şeyin tam zamanında olduğunu bizim gibilerin söylemesi garip olur .
Beynime fazla yüklenmesem iyi olacak.Emin değilim!
Kafam karışık.İçimdekileri dökmem ise biraz sıkıcı olabilir.Saklanmak ve saklamak evet bir de yaşamak.O yanımda olsaydı bu saatte uyandırıp içimi dökmek rahatlatırdı ve belki biraz ağlamak ama sanırım uyumayı tekrar denemeliyim.
E ,iyi sabahlar o zaman.

*başlık,Simple minds.

Cosmic Love

2010-12-29T01:32:00.002+02:00

     Gülümseyerek yanıma yaklaşır ve;
-Merhaba!
   -Merhaba!
-Napıyorsun?
   -(Görmüyor musun?!)Kitap okuyorum.
-İyi bakalım.
-?
-Neden oraya(eliyle biraz ilerideki insan kalabalığını gösterir.) gitmiyorsun?
    -Kalabalıktan kaçıyorum!
-Neden böyle oldun?
    -(Önceden nasıl bir insan olduğumu bile bilmeden,neye göre karşılaştırma yapıyorsun acaba?)...
-Anladım senin konuşmaya niyetin yok.
   -...
-Peki, peki gidiyorum.Yalnız kalma.İstersen bizimkilerin yanına gel.
   -Yalnız olduğumu kim söyledi hem ayrıca,Sizinkiler?
-A'lar B'ler C'ler..
   -Sağol,iyiyim böyle.
-Peki o zaman .Hoşcakal.Görüşürüz.
    -Görüşmeyelim!
-İstemesen bile karşılaşıyoruz.Seni görünce görmemezlikten mi geliyim yani?.
   Olur.!
-Peki.Sen nasıl istersen.
     Suratı asık bir şekilde uzaklaşır bende kaldığım yerden okumaya devam ederim,Yengeç Dönencesi 'ni.

*başlık;Florence and The Machine

Hiçbir şey olmaz,dedim.Sen keyfine bak!

2010-12-27T01:04:00.002+02:00

-Mona,ona kötü şeylerden bahsetmelisin.Depremlerden,sel,yangın.Hayata inancını tamamiyle azaltmalı hatta yok etmelisin.Acı çekmek istemiyorsan.Acıyı anlatmalı ve yaşatmalısın onlara.Tanrının olmadığına inandır onları,sen inanıyorsan bile.Gölgesine güvenebilecek bir ağacın on yıla kadar kalmayacağını anlat.İçinde acı olmamalı.Kolayca yalan söyleyebilmelisin ve ihanet,ihanet kolay olmalı.Ardına bakmadan da gitmeyi becermeli,birden fazla kırık düşler bırakmalısın.Bunu beceremiyorsan insan değilsin Mona.Çıkma bir daha karşıma.

Gerçek bir yaşam değildir hiçbirimizin ki.Gerçeklik,dibine battıkça batırır sizi.Kafa yormamak en iyisi.Çok güzel görünüyorsun demek istemiştim.Hastalıklı gibisin.Hatta havaalanında disable yazan apayrı bir bölümden geçmelisin.Diğer sakat insanlar senin yerine normal vatandaş yazan kısımdan geçmeli.Ve sen ölmemelisin biliyorsun.Sinirim aksi halde bozulmayacak.Okudukça 'evet'deyip gülümseyeceksin.Kuşkular içindeysen gülümsemelisin'evet' derken.Bu senin üzgün olduğun anlamına gelir.Anlamıyorsan da zaten yazdıklarımı derhal terk et burayı ,zira az sonra normal hayattan söz etmeye başlayacağım.Kimsenin,seni içine dahil etmediği dünyadan.

.
.
umulacak hiçbir şey olmadığını kabullenmek iyi gelmişti bana.Haftalardır hatta aylardır dışarıdan bir etkinin,beni umulacak bir şeylerin varlığını onaylamam için ikna edeceğini zannederdim hep ve birden her şeyin kesin umutsuzluğuyla bütünleştiğini görünce rahatladım.Omuzlarımdaki yükler kalktı.Beklemek bana göre değildi.Hiçbir şeyi gelmesini,beni bulmasını,iyileşmesini beklemeyecek olmak iyi geldi.Eve yürürken karar vermiştim.Direnmeyecektim bundan böyle hiçbir şeye.Bu en yorucusu olurdu.Zaten hepimizin beynimizi hamallara ithaf eden bir şekilde kullanıyor olmamız yorucuydu yeterince, bir de kendime yük olmak istemezdim.Ben olduğum gibi duruyordum.Dünya olduğu gibiydi.Bazen ısrarı seviyordum.Cisme duyulan ısrar,kişiye duyulan ısrar.İnsan zaten en iyi yanına ihanet etmiş bulunmaktaydı ki,bu felaketlerin en büyüğüydü.Bundan böyle bana zarar verebilecek pek bişey kalmamıştı.Tanrıyı keşfettiğimde-bunu yapmaya kararlıyım- tüm yük üzerimden kalkacakmış hissine kapılıyordum.Böyle olmayacağı bir gerçekti.ama çoğu zaman bir gerçek dışında kurgularımıza inanmak bizi yalnızlığımızdan acısız sıyırır.Yaşamak asıl mesele.Ve hepimiz şu aralar yaşıyor görünüyoruz.Çoğu acılı.ama herkes kendi kıçını kurtarmak derdinde.En doğrusuda bu zaten.Önce kendisi olmalı ki diğerlerine de yetişebilmeli insan.Kemiklerine renkli elbiseler giydirebilmeli.Oysa çıplaklık en güzelidir.Kimse tamı tamına beceremez bu durumu.Hayalinde ise çıplak siluetler kurar.Sevdiği adam,kadın.Sözle dile getirmeye korkar çoğu zaman.Yazar,ya da unutur ya da uzun süre onunla yaşar ki bu en tehlikelisidir.Nereden mi biliyorum?Biliyorum tabi.Geçmişe baktığımda kolayca unutabilen bir insan olmadığımı anlamak mümkün.Oysa şimdi,şimdi farklı her şey.İnanmak büyük mesele.Doğru ayırt etmek ise apayrı.Madem her şeyi seçmeden yaşamaya karar verdin bunlara ne takılıyorsun be deola demeyin.Zar zor ayağa kalkabilmişken yeniden düşme ihtimalini göz önüne alamazdım.Zaman gerekirdi.Kendime gelmem gerekirdi.Yeniden insanlara güvenmem gerekirdi.İyileşmeden iyi edemezdim.Bu nedenledir ki tanıdığım en iyi insanlardan birisini de hayatıma dahil etme ihtimalimi görmezden geldim.Yalan söyleyemezdim.Mış gibi hiç davranmayı beceremezdim.Bu yüzdendir ki kışın gelmesini gözledim.İki ay önce havaya bakıp,-Unut gitsin şu amarillo'ı dedim.ve o gün bugündür adı geçtiğinde,hafif bir uyuşukluk hissediyorum hepsi bundan ibaret.
Ben bunları düşünürken,garip bir tavırla bana baktı.ve ilk defa ondan ayrıldıktan sonra saatlerce ağlamıştım.Çünkü biliyordum ki beni bir tek o anlayabilirdi.Oda zaten aldığı biletle,üç aydan fazla süren bir maratonda beni çoktan unutmuş olacaktı.Oysa aramızdaki güçlü bağ,geldiğinde eksiksiz devam etmemize yetecek türden bir arkadaşlıktı.

Lhasa De SELA

2010-12-17T01:52:00.002+02:00

Bazı insanların yaşaması önemlidir yakınınızda ya da uzağınızda..
İstanbulda şans eseri konserini dinleme fırsatını bulmuştum.Bu kadının hayat hikayesinden ziyade yaptığı harika şarkılar beni benden aldı.Üç albümüyle idare ediyorken ,öldüğü haberini aldığım halde ve bunu bile bile yeni bir albüm beklediğimi,sanki bir yerlerden çıkıp geleceğini düşünüyordum bir kaç güne kadar.Ve anladım ki evet bu üç albümle idare etmek zorundaydım.Bir göz atmakta fayda var derim!

seasons of wither

2010-12-12T19:14:00.002+02:00

Yürüdüğüm yollarda önüme hep çıkan birisi var.Ne olursa olsun kendimle boğuşmadan hemen önce onunla sevişiyorum ve terk eder etmez kendime döndüğüm için beyaz bir bayrak uzatıyorum diğer insanlara.O bir süredir gelmemekle ısrarlı ama dedğim gibi hep karşılaşırız ve boğulmamdan önceki boğulmalarını görürürm.öldüğümden önceki ölmelerini gözlerim.ne ben ona dokunabilirim ne de yardım ederim,o da aynı şekilde bir şeyler yapamaz benim için.Yapmak ister bilirim,bilirim çünkü hissederim ya da öyle hissetmek isterim.Amaçsızca uğraşlar sonunda işte şimdi uzağız birbirimizden,gözün gördüğü yerden daha uzak.Bir daha hiç yakın olmayacak uzak.Sana istediğimi anlatabilirim ,dinlersin.ama konuşamazsın.çünkü bir kere yeryüzünden daha altına indiğinde bu senin yaşamadığını gösterir.Rüyalarıma girerek beni korkutup,yada umut vermeye çalışmanı bu nedenden dolayı anlayabilrim.insan tepkisiz kalamıyorsa bir çeşit yaşaYAmıyordur bunuda anlayabilirim.Üzerine kaR yağıyor,eriyen sular bedeninine akıp,donduruyordur anlarım!.fakat bir şey yapamam ama yapmak istediğimi bilirsin,hissedersin!

Ayak Sesleri

2010-12-05T16:48:00.001+02:00

" Duvarın üzerinde dakikalarca,öylece oturdun,şaşkın şaşkın bakan gözlerimizi birbirimizden ayıramıyorduk.Önünde sana her şeyi sunan yeni bir dünya vardı,ama sen,gözlerimiz,araya gerilmiş görünmez bir iple birbirine bağlanmış gibi dikkatle bana bakıyordun.Ben ise bir budala gibi ağlıyordum,gülümsedin bana.Bacağını duvardan aşırıp aşağıya atladın,ben de diğerleri gibi yapıp sana kollarımı açtım.Üzerime düştün,ikimiz,senin daha önce ayak basmadığın bu toprağın üzerinde yuvarlandık.Benden Almanca özür diledin,bende sana İngilizce merhaba dedim.Doğrulup ayağa kalktın,sanki bunu hep yaparmışsın gibi,üstümü başımı temizledin.Anlamadığım şeyler söylüyordun bana.Zaman zaman başını sallıyordun.Gülmüştüm,çünkü komiktin,bense senden daha komiktim.Ellerini uzattın ve ardından,sonraları defalarca söyleyeceğim,çok uzun zamandır söylemediğim o ismi telafuz ettin. ............ . "

Northern Lights

2010-12-03T01:03:00.003+02:00

Çocuğu olan kadınların diğer kadınlara göre daha farklı bir duruşu vardır.Onlar biraz daha biyolojiktir.sabırsız kadınlardır onlar.
Yine nerden vardım buraya bilmiyorum.Annemi özlemiş olabilirim.Daha kötüsü olmayadabilirim.Önemsemiyorum.Gecenin bu saatinde dünyanın herhangi bir odasında yine yazmaya devam ediyordum.Bir hafta sonra..Birkaç perşembe olduğu gibi bugünde çıldırmanın eşiğinden,eve geldiğimde kendimi attığım yatağımdan uyuyup uyanarak döndüm.Her şey giderek kontrolumden çıkıyordu.Tamamen etkisiz oluyordum perşembeleri.Kendime uzak ve yapılan hiçbir şeyi anlamlı bulmuyorum.Bugün aslında birilerinin arkasına bakmasını her nasılsa sağlıycakmış gibi duruyor olabilirm ama kimsenin arkasından bağırmayacağım.Ve kimsede kafasını kalın kaldırımdan kaldırıpta dönüp bakacağı yok.Ve perşembeleri telefonla verilmemesi gerekn haberleri almayıp,yürürken vitrin camlarında kendime bakıp telaşla uzaklamaktan vazgeçeceğim.
Aforizmalar palavradır,çocuklar sağlıksız ve ankarada korkunç bir hava kirliliği vardır.Yokluğu ispatlamazsa,hiçbir şeyi aslında var olduğuda söylenemez.Benim varlıklara güvencem ise göz ve eldir.Bir insanın elini görüyorsanız yada hayvanın yada her ne bokunsa gerçek olandır.
Çıldırmak üzereydim.Daha önce söylemişmiydim bilmiyorum.Önemsemiyorum.Daha çok yaşamak istiyorum.Daha çok paylaşmak,izlemek.Ve böylesini istiyor olmam kendimden nefret etmeme neden oluyor.Kendimden nefret ediyorum en azından perşembeleri bunu hissedebiliyordum bu nedenle küllükleri dolu bırakmaya başladığım eve girince direk yatağa uzanıyor ve bilinmeyen bir gece yarısı saatine kadar uyuyordum.Evet uyandığımda iyi oluyor sayılırdı.Hayatı durgunlaştırmak bu olsa gerekti.İtinayla içine yerleştirdiğim dvd ile eski yıllarına ait bir filmi yine zilyon kez izliyorum.Koşulları değiştirmek ister miydim? emin değilim yani almanyanın ya da ücra bir köşede yine kendim olur muydum emin değilim.Değişimi yaşamak gerek 'se şu aralar biraz daha az kalabalık yerleri tercih etmeliydiM,zira ankaranın her yeri her gece kalabalıktı.Karşı komşum yine perdesini açık unutmuştu.Bazı insanları,abartıyordu hayat.Bazense çocuk olmuş adamların hayatına dahil ediveriyordu,sessizce.Hep şüpeci,kazara bir hayat tükettim sayılmazdı ama kafamda,içimde kopan tarafların yön özelliği yoktu.Ama kopan bir şeyler vardı.

Uyanır uyanmaz bunları yazmıştım,votkası fazla kaçmış şeftali votkadan içerken,soğuk terlerin popoma kadar indiğini hissettiğimde canım yeniden sıkıldı ve bir yazı böylesine anlamsızlıklarla dolu olamazdı,herhalde..

*axel rudi pell,başlık

love,reign over me

2010-11-28T19:24:00.010+02:00

Evin bütün işleriyle bireysel olarak uğraşmak istemiyordum.Tamam ,senenin çoğunu yalnız başıma geçiriyordum fakat sorumluluktan kaçma gereği duymak bazen işime geliyordu.Makine gibi çalışan insanlara hayret ediyordum.Ritmi hiç bozmadan hergün her an nasıl bu kadar enerji dolu olabiliyorlardı.Hayret!.Bulaşık,ütü,düzenli odalar,oje,traş..Hafızam gittikçe zayıflıyordu ve siyah etten uzak durmaya başalayalı epey zaman olmuştu.henüz hava kararmaya bile başlamışken,bir kaç kez birlikte içip ,saçma cümleler kurmuş olduğum adamı bekliyordum.Uzun süredir tanışıyor ve sık sık görüşüyorduk da,bugüne kadar şöyle birbirimize içimizi hiç dökmüşlüğümüz yoktur.

Bazı başlanmış gelişmeleri bitirmeye fırsat olmadan bıraktığımı hatırlıyordum.Küçük bünyeler yavaş yavaş oksijensizlikten dolayı ölmeye terk ediliyordu,bir çok insanın parlamayan gözlerinden bunu anlayabilmek kolaydı.Her şey olduğundan daha bozuk ve şekil değiştirmişti.Böyle bir atmosfer altında insan,aynı kitapları tekrar tekrar okuyabilirdi.Bende bu günlerde okumayı yazmaya tercih etmiştim.Yazmak için yaşamıyordum,yaşadıklarımı yazıyordum.Böylesi benim için daha kolaydı.
Köşeye sıkışmış ve nefes zorluğu çeken insan heyecan aramaz durumda olur ve yalnız kalmak ve kökleşmek isterdi.cenin gibi.ve ben bu gün yine o cenini düşünürken ,bilinçsizce henry miller için yakınımda bulunan küçük sayılabilecek bir kitapçıda bulmuştum kendimi.Raflar güzel kitaplarla doluydu ve pleksus'a uzandı elim arkamdan sarı saçlı yeşil gözlü bir filozofun bana kosinsk'iyi uzattığını farkettim.Okumuştum ama onun bana özet geçmeye başladığını gördüğümde ilk defa duyuyormuş gibi ifade takındım ve uzun cümlelerin sonunu bağlayışını merakla dinledim.Kelimeler şekil değiştirdi ve kendinde bahsetme gereği duyan bu genç dört yıl felsefe ve üstüne anatomi yüksek lisansından bahsederken ki İlgisizliğim konuyu değiştirmesine neden oldu.Hangi üniversitede okuduğumla pek ilgilenmedi.Bu durum hoşuma gitti bile sayılabilirdi.Bir tabure uzattı ve kitap sormak için gelen birkaç insan dışında sohbeti bölen dış etken olmadı.Belki de ona,bir haftadır gece körlerinde yaptığım kahveleri içmeye fırsat kalmadan uykuya dalıverdiğimi ve sabahları üşendiğim için o soğuk sütlü kahveyi içmeyi kabul ettiğimin nedenini anlatmalıydım,o zaman bunun sadece kitaplar üzerine kurulmuş bir arkadaşlık olduğunu anlayabilirdi.Ama o zaten anlamıştı ve gitmeme salık verdi.

Aylarca,bir çıkmazdan diğerine sürüklenirken aklıma hiçbir şey gelmiyordu..aklıma kendiminde geldiği nadirdir. ve eğer insanın cennetiyle cehennemini ayırmak gerekirse,ince düşsel bir çizgi haricinde ihtiyaç duyulan pek birşey yoktur.Aklın sınırları seni deli gömleğinden çıkarmaya yetmez.bir kere büründünmü o kılığa artık başka türlüsü mümkün değildir.aylar süren ayak parmağı sızısı ıvırzıvır ve soğukluklardan sonra,artık geri dönüştüğümü anladığımda büyük başlı şeytanla boğuşmaya başladığımı da anlamıştım.Sonrada oturup sabahın üçünde,ya da beşinde kendi kendime duvarlara yazılar yazmaya başladım -şunun gibi cümleler;"senin suskunluğunun bir anlamı yok benim için çünkü ben senden daha büyük çok daha büyük susacağım." ya da tuhaf suratlar çiziyordum ve bazen karanlıkta öylece oturup,sayfalarını kopardığım ve bir yerlerde bıraktığım kitapların yırtılan yerlerine bakıp hatırlamaya çalışıyordum.

Hafızamın kesinle içine edilmişti.

*başlık,the who-love,reign over me.

2010-11-13T22:48:00.002+02:00

boşluk.

Zor Seçim!

2010-11-11T22:38:00.002+02:00

sen varsın,sahiplendiğin mutlak uzaklığın..
hala gözlerimin içine bakabiliyor olman ne büyük cahil cesareti.
uysaldı halbuki
hayır köpek değil insandı tanıtmak istediğim.
uzaktan kahve tüyleri ve renkli sayılabilecek gözleriyle bana baktığını anlayabiliyordum.yanına yaklaşıp,elimi uzatmaya kalmadan korkup kaçmıştı.amacım ruha gizlenen bir sese karşılık vermekti.
hayır bir insandan bahsediyorum.
hayır bahsettiğim bir köpek olabilir.
ışığını önüne katan bir gök cismi gibi sade ve ufak parçalara ayrılmış bir parça ekmekle yaklaşıyordum.elbette burda bahsettiğim köpekti.
belki bir kemik fırlatıp,iz sürmesini sağlayabilirdim.burada kesinlikle insandan bahsediyor olmalıyım.ve hala hala hala devam eden salyanın,yüzüne bulaşmış kısmını silmeye uyuşuk bedeninle çalışman.
köpek.
insan.
tek bir köpek değil,tek bir insan.
ve bu yazı için özür borçlu değilim.
tıpkı senin de bana olmadığın gibi.

dibin notu;üzerine alınmak isteyen alınır ama bu gerçek bir köpek hikayesidir.

Küp Şekerlerin Hayatımdaki Yeri

2010-10-29T02:40:00.003+03:00

Gün uzundu ve yağan yağmur derimi delmek istercesine hırsla yağıyor gibiydi.Hiçbir şey yapmamış hiçbir yere gitmemiş boş boş dolanmış ve ona giden en uzak yolu seçmiştim.Ceketimden akan suyla yürümeye devam ettim.Cadde bomboştu.Eve yaklaşırken yarım açık bıraktığı perdeden gelen beyaz ışığı görebiliyordum.Ellerimi kuruladım ve anahtarları bulup kapıyı açtım.Sıcacık bir çay ve kuru giysiler.Öfkemi dışarıda bırakmıştım.Duvarlarını yeni boyamıştı ve evi boya kokuyordu.Derin oyukları kapatmaya çalıştığı ve bir türlü beceremediğini anlatıyordu hızlıca.Üstünkörü, parlak bakışlarıyla beni süzüyordu bir taraftan.Bense olan ciddiyetimle kıvrılmış dar bir koltukta oturuyordum.Sessizce benim saçlarıma alışmasını beklerken,bende bu yeni yere alışmaya çalışıyordum.

-Ayağa kal. Dedi.

Yere yığılmış kitapları göstererek raflara yerleştirmemi emretti.Sesimi çıkarmadan dediğini yaptım.Evin her tarafından farklı sesler geliyordu.Müzik sesi,kadın bağrışmaları ve sokaktan geçenlerin konuşmaları..

Sabah uyandığımda üstüm açılmış ve henüz ısıtma sisteminin devreye girmediği evde her tarafım tutularak uyanmıştım.Biraz daha sarıldım battaniyeye.Ve ısıtıcının suyunu doldurup, açtıktan sonra odasına gittim.Çoktan gitmişti.Kahvaltı masada hazırdı ve yumurta,kahve.

Raflara dizerken kendime ayırdığım kitabı okuyordum bir taraftan.Satırlar arasında hala canlı bir şeyler bulmak istedim.Hiçbir şey yoktu.Oysa karşımda canlı bir heykel tanrı gibi duruyordu bilgisayar.Benden başka yaşayan bir gezegen gibi sessizce çalışıyordu.Ve yazmaya karar verdim.Az zamanda olan koca hataları.Kısaca anlatacağım.Bütün seslerin arasından dünyanın mırıldanmasına kulak vermek zordu.Kafam karışıktı,düzelmesi için bir şeyde yapıyorum sayılmazdı ve üzdüğümü hissettiğim insanlar,bir elimin parmaklarını geçer olmuştu.Huzursuzluk kaplıyordu içimi..Söze girmek zordu şimdi,böylece.B ekliyordum.Kabuk gibiydim.içten sızı veren dıştan kaskatı kesilen bir kabuk.Yara iyileşeceğe benziyordu.Kuru.Kanamasına izin verebilirdim yada iyileşmesine.İkisine de karar verecek olan bendim ve her türlü biraz daha acı çekeceğim malumdu.Saklamaya ve iyileşmeye bıraktım kendimi.Öylece bırakacaktım her şeyi.Anlatacak bir şeyde yoktu zaten.Gözlerimi dolu raflarda gezdirdim.Aldığım kitabı yerine koydum ve üzerime kuru ceketimi geçirip,anahtarı öylece bıraktım ve dışarı çıktım.Benim için “vazgeçilmez”olanları bir çantaya sığdırmanın zor olmadığını artık biliyordum.Geriye kalan her nesneden ve mekandan zaten çoktan vazgeçmiştim.Ve son bir şey,eğer bir gün uzun yazılı blogunu okuduktan hemen sonra Rio’ya gidecek olursam;buna en büyük neden olarak yazılarını gösterebilirim ve seni de orada göreceğime eminim hatun.

2010-10-20T21:26:00.001+03:00

"- Yağmur yağıyor Olric..
Islanıyor etraf..
Ağlasak kimse anlamaz değil mi?
- Anlamaz efendimiz..
- Tut ki güneş açtı..
Papatyalardan taç yapar mı saçlarımıza?
- Bilinmez efendimiz..
- Yıldız kaydığında diler mi bizimle olmayı?
- Sanmam efendimiz..
- Ben de sanmam..
Gidelim Olric...
- Gidelim efendimiz..."

Soğuk Bir Berlin Gecesi

2010-10-18T20:27:00.001+03:00

"pis kokan bir aşk."
kokusu yayılana kadar,hepimiz sevdiğimizi öldürürüz..

*bkz; soğuk bir berlin gecesi

Everyone kisses a stranger

2010-10-11T00:27:00.005+03:00

birgün öncesinde,

Aynı kalmayı bilmeliydim.içten başlayan bir değişim yasaktı.bir göze bakmanın bedeli değişim olmamalıydı.bu savaş ,yaşamla benim aramda ciddi bir boyuta ulaşmışken anlaşmaya varılmıştı.Gece;bendim.Gündüzleri ise uyku;bendi.Her uykum yeni,zinde uyanışım oluyordu.Kendimi insanlar arasında görüyordum
saçlarım beklentilerimin dışında bir hal aldığından,o deola'ya değil öncesine uyum sağladığından,yanımdan geçip gitti ve sonra geri dönüp halimi hatrımı sordu.-tanıyamıyordum az kalsın dedi.ve birkaç soğuk,yarım cümleler kuruldu.
her yıldızın aynılığından,gruplaşmalarından bahsettiği bir dersin ortasına ıslak hırkamla daldım.ve onu görmemiş gibi gün;yirmiüç eylül özentisi haliyle ikiye bölündü;eşit ve ılık

birgünde;

dalgındı kafam.bunun nedeni ise;bir şeyi tam düşünmeyip,ortasında kesip yeni bir şeyi baştan düşünmem olabilirdi.masanın üzerinde unuttuğum ve unuttuğumu aramayı aklıma getirdiğim bir adamla hatırladığım telefon için ,bara geri döndüm.masada bulamayınca saç sakalı karışmış adama sormak üzereydim kii telefonu cebinden çıkarıp direk elime uzattı.adıyla birlikte.ve bende söyledim ona adımı.

birgün sonrasında,

sabah oldu hatta,öğlen peki şimdi adını hatırlıyor muyum.-hayır.elinde derin ve küçük bir yara vardı,bıcak izi gibiydi.aklımda kalan bu olmuştu yalnızca.telefonumu uzatırken görmüştüm.yanına gitmedim adını bir kez daha sormak için.onun yerine yiyecek bir şeyler aldım kendime.kimse yoktu evde ve canım hiçbir şey istemiyordu ve fakat midem bomboştu.aldıklarımında bir kısmını unuttuğum bakkala geri döndüm.
-bir tane şu sütten,birde sigara! diyordu.arkası dönük,kahverenkli deri ceketli adam.sesinden tanımıştım onu.
döndüğünde beni gördü.sütü ve sigarasını aldıktan sonra ve ben bu sefer telefonumu ve poşetleri unutmadan evime gittim.balkona çıktım.bir sigara için giydiğim kat kat hırkalar..tam karşı binadan balkona çıktığını gördüm.ceketi üzerindeydi.beni gördü.gülümsedi.adın ne diye bağırdım...ve duydu,gülümsedi.

*başlık;the walkabouts

Buzdan Uzuvlar Fanzini!

2010-10-02T23:15:00.003+03:00

İçerik şöyle;

Ayrık Otu - Emel Çiçek
Ben Sanırım.. - Nihan Ç.
Gece Karası Gözlerinin Kalbime Attığı Oklar Oradan Sekip Götüme Girdi - Henry Lee
It's not all over baby blue - blue - Duygu Demir
Henüz Bir Başlığa Sahip Değil = IV - Gölge
Sev Beni - Tozasor
Kadınları Etkileme Şeysileri - Nautilus Pompilius
Yakın - Zayi Eden
Yeni Zengin Metin Belgesi - Girdap
Çoban - gece yarısı- - Gölge
Çoban -ki- - Gölge
.Cehenneme Kadar Yolum Var - Alican

Şu sıralar Kadıköy'de Khalkedon Kitapevi'nde fanzinlerimiz mevcuttur. 05 Eylül gibi de yine Kadıköy'de Mephisto Kitabevi'ne bırakılacak. Yine 05 Eylül tarihinde Taksim'e çıkıyoruz ve orada da Mephisto Kitabevi'ne bırakıyoruz fanzini. Eylül sonu İzmir, Ankara, Balıkesir ve Antalya'ya ulaştırmaya çalışacağız. Ama unutmayın ki birazda maddiyata bağlı durumlar.

İlk sayıydı, acemilik vardı, biraz az oldu.. Umarım 2. sayı daha sağlam olur.

Herhangi bir konuda ya da fanzin bulamama durumunuzda ya da da da fanzine yazı çizi yollamak isterseniz ola ki aşağıdaki mail adresiyle ulaşabiliyorsunuz.

gölge;
info@buzdanuzuvlar.com

seeman

2010-09-28T19:33:00.001+03:00

Rakı şişeleri miydi,
içine kestiğimiz saçları birbirimizden habersizce ekleyip,
kıyısı olmayan denize yüksekten attığımız.

siktir et!insan uğultuları içinde hala alıyorsun yanmış ekmek kokusunu,kendinle konuştuğunu görüyorum,uzaktan.

Ekşi Elma Kokusu

2010-09-19T13:52:00.001+03:00

kurbağa larvaları cıvıklığında ölümün ensesi

gözlerine değdiğinde dilim;acımsı

ve uzattığında tuttuğum ellerden soğuk olmaz gecenin koyusu

yol kavşakları,kanyak şişeleri

aşktı anlamaya çalıştığım

yoktu.

yalandı aşkın varlığı

ölüm gibi hazır kazılmışken yerin bir kaç metre altı,

saklanılan aşktı..solucanların yediği.

ötmesin kuşlar,sussun sinekler ve

acele et

kulaklarını çek benden,

yakın olmasın kelimeler.

suda boğuyor,cesedini bulamıyorum

2010-09-17T03:28:00.000+03:00

Bir çizgi kahramana aşık olsaydım işim kolaylaşabilirdi.Aslında bu konuda ilk adımı "Ken Parker"a doğru atmış bulunmaktayım.yakında ona sarılıp uyuduğum günlerde gelicekti elbette ama şimdilik onu çerez niyetine biramın yanına yerleştiriyordum.birde egenin bir koyuna oturup saatlerce sevgilim Ken'le konuşuyordum.renklerinden bahsediyordum,şapkasından..bazı boşluklar illa ki kanı,teri ve sesi gerektirmez.Güneşin her gün batıdan doğduğu hayallerde yarattığımız aşklardan birisi sadece bu Ken'de.Bu konuda başlarda akla yatkınlık arasamda ilk keyifli ege günümde kaybettiklerimden birisi oldu.Kokusunun kenarları sararmış sayfadan çıktığı Ken'i bulmak zor olcak.Elinde bir yerlere saklanmış Ken'i olan varsa iletişebilirmiyiz acaba?çünkü gideli daha bir gün oldu ama şimdiden deli gibi özledim.

o zamandan belliydi,bugün iyi olacağı yaraların.

2010-09-15T00:41:00.001+03:00

Kocaman usturuplu insanlarız hepimiz.Söz konusu iki dakika büyük adam gibi laflar etmeye geldiğinde ise çocuklar gibi güneşten,aydan,periden,boya kalemlerinden bahsedip yumuşatmaya çalışırız ortalığı.ama yok bir kere çocuk olun denildiğinde de o kumlar ayakkabılarımızı kirletir,yok boyalar ellerimize sürülür zırvalıkları.Ben çok uğraştım ve hala eğer içten içe kızıyorsan bana yine de sen bilirsin ama senden daha çok uğraştım.daha da uzayıp,şekil değiştirip öcü kılığına girme diye gözümde, işte bıraktım.

(18temmuz2010)

İlk Sahipsiz Çığlık

2010-09-03T07:36:00.002+03:00

Bu şehir özlenilmezlerle dolu.Yoluna rastgele çıkan patlak bir lağım kokusu gibi kirli ve sanırım ben yokken yağmur yağmış.Eskiye dönüş zor olmuştur çoğu kez.Ama bazen eskiyi hiç bırakamamış olduğunuzu anlamanın yoludur,yeni.Yeniler,eskiler kadar zorlayıcıdır.Yeni yollar,adamlar,yatak örtüleri,köprüler,kitaplar,karalama kağıtları..Sendeleyerek yürüyordum ve dişlerim takırdıyordu.Arabadan inip eve zor yürümüştüm.Adaptasyonu kolaylaştıran fizyolojik belirtiler ararken anahtarı bulabilmiş,üşümekten kurtarmştım kendimi.Sözcükler getirmiştim,çantalarım dolu doluydu.Kafam tıkır tıkır yazan bir daktilo gibi gürültülü ve verimliydi..İyi de nereye gitmişlerdi,sözcükler neredeydi?Bütün o arzum ve sımsıkı tuttuğum cesaretim neredeydi? Uzun bir sessizlik girdi kendimle,arama.Rahatsız eden düşüncelere uzanıp geri çekiliyordum.Bana aitti bu düşünceler,dünya bana aitti.O halde bocalamalarımın bir açıklaması olması gerekmez miydi?Elbette gerekirdi ama şimdi değil.Uyumalıydım, yorgundum ve gözlerimdeki ince plastik parçalar beni rahatsız eder derecesinde uyarıyorlardı.Ve uyandığmda ancak farkedebilmiştim,
sonuna kadar açık bir balkon kapısını,uçuşan perdeleri ve dolabın kapısına asılmış giysileri,masamdaki yarım bardak sütü,bir haftalık gazeteyi.
uykumu alır almaz gidecektim.
ve ne olursa olsun zihnimi kapatan o arkalardaki karanlık noktayı tespit edeceğim.Hunharca işlenmiş bir cinayetten arta kalanlara benziyordu etrafımdaki her şey.Hemingway vardı.Bilmem kaçıncı kez okuduğum aşkla bocalanmış iç savaşalardan birisini hatırlayıverdim ve enkazdan kurtarılabilecek bir şeylerim olduğunu farkedip Tanrıya teşekkür ettim.Memnundum kendimden.İtiraf yazısını yazmak için ise,daha soğuk bir günü beklemeliydim.Dünyadaki diğer insanlar ne alemdeydi,ya şu oy meselesi,canı cehenneme.

Hala hoşlanıyor musun benden?

durupdururken

2010-08-31T06:03:00.001+03:00

Söylediklerim gökten düşen bir zeplin gibi hasar verici olduğundan mı kimse sevemiyormuş beni.Oysa ben sadece biraz daha gerçekçi ve Fanteciyim.Hem çarıkların yakışmamış demiyorum ki,şu ikide bir açtığın ağzın,mum üflemek yerine bir ses çıkarsın diyorum.

bir yere yetişir gibi hızlı attığın adımlarının arkasındaki enkazın döküntüleridir bunlar.hangi deprem sağ kurtulmuş ki mimarların elinden.biri bozar biri yapar hesabı.tek bilinmezlik,direnç.
başkalarını bıraktım, o hergün bakıp durduğum ayna bile hesap beklerken benden,ben kendimi affediyorum.Evet evet affediyorum.Sızısını;taşıyıp durduğum bir anarşiste bahşediyorum.Duyduğum sesin kendimden çıkmadığı sürece bana dönmesine izin vermiyorum.As'ı bulman için üç kart seçip,yeşil örtülü masaya dizip bir sıfat tamlaması daha yapıyorken,yanlış kartı seçiyorsun.Sigaranı istiyorum .Verecek bir şeyin kalmadığında kelimelerini istiyorum.O güzel sıralanmış kelimeleri.Veriyorsun.Hepsi bir yerde şimdi bana daha yakınlar ama ben ulaşamıyorum.Ki artık sende ulaşamıyorsun.Birisi hariç "aşkalaşmak" .

Kelimelerden kurtardım seni.
Karın ağrından ve kıvrılıp duran iç sancından,kendimi göndererek kurtardım seni.
Sana sen kaldın ve selesine oturup,bisikletinin dağları gezme istediğinin hayali.
Kelimelerin olmadan da yılanlardan kurtulabilirdin,yusufçuklardan,karıncalardan.
oysa düşlerini anlatamayacak kadar yalnızdın artık.
Endişelerini dile getiremeyecek kadar korkak.
Kelimelerden kurtarmış olmalıyım ki seni,dokunarak çağırıyordun beni.

Kelimelere bulaştırdım iyice kendimi,
Trapezlerimde kelimeler,
sekip,istediği yere fırlayabiliyor..
ve yine fırlarken tehlike arz ediyor.

Bahar,Tehlikelidir!

2010-08-27T00:49:00.002+03:00

    Bu ,dört sabahın en soğuk olanıydı.Sağ tarafımda saksıya ekilmiş en az yirmi farklı çeşit çicek vardı.Sadece ortancaya gözümü dikip uzun uzun bakmıştım.Kendine bile bakamayan adamın bu çiçeklere olan ilgisi nerden geliyor acaba diye düşünüp,bardağımdan arta kalan suyu kuruyan ve adını bilmediğim mor bir çiceğe döktüm.Kendimden başka canlıya bakmaya başladığımda küçücük bir çocuktum.Köpekler,tavşanlar dört yıldır yaşayan kocaman kaplumbağalar ve diğerleri..
Ama yaşamaya karar verdiğimden bu yana bir de kendimin yanında canlıya bakma fikri zor görünüyordu.Böyle bir terasım olsa güzel bir masa atar,üzerine yeşil bir örtü serer ve sabaha kadar içer,önümdeki incir kokusundan hoşnutluğumu belli eden bir gülümsemeyle akşama kadar yazardım.Karşıdan bana bakan gibi sevimli bir hayvancık bulup,arada tüylerini sevebilirdim.Fakat bu deniz kokan şehirde kalmayacaktım.Gideceğim yer kuru ve terliydi.Oysa düşlediğim yer bu ülkenin kuzeyine düşüyordu.Yer yön ayrımı yapmayı dört günde öğretmişti bana bu şehir.Hayır kendim öğrenmemiştim.O kafama kafama doğrultuğu yön telaşıyla çağırdı beni.
             Beş yıldır tanıyordum onu.Zaman zaman birbirimize destek olmuşluğumuz vardı.Güzelim masayı bırakıp insan kalabalığına karışmak istememiştim.O istemişti.Hızlı hızlı yürüyordu ve ona yetişmeye çalışıyordum.Daha büyük adımlar atmaya başladım ama sonu yoktu.Kendi haline bıraktım.Bir süre kendi kendine konuştuğunu fark etmeyip,yürümeye devam etti.Bir taraftan yıllardır konuşmamış gibi seri ve devrik cümleler kuruyordu.Bu farklı diyordu.Bu sefer farklı.
Ona inanıyordum çünkü hayatı tek yada en fazla haftalık ilişkilerinden ibaretti.Kadınların vücutlarına ve cinsel çekimine aşıktı.Bu defa ise çıplak kolun onu sarmaya hatta ve hatta sevmeye yettiğinden bahsediyordu.Bütün mimikleri söylediklerini onaylarca,ona katılıyordu.Bir sigarayı söndürüken diğerini yakıyordu.Derin nefesler alıyordum ve teras aklımdan gitmiyordu.Güzel bir müzik ve yeşil masa.Onu yüce iç sesiyle orada bıraktım.Ve çokta iyi bilmediğim birkaç kez tek başıma gezindiğim sokaklardan geçtim.İçimi bir karamsarlık kapladı.Hava serindi.Neşesizdim ve önüme bakıp yürüyordum.Bir suçlu arıyordum ve bulmuştum.Suçlu;kocaman kafası olan küçük bedenli bir hatundu.Her şeyin hesabı ondaydı.Planları tıkır tıkır işlemiş ve herkesi başından savurmuştu.
   Etrafta kimse yoktu.Eskisi gibi ıssızdı bu kıyı.Sağ tarafımda bir çift vardı ve onlarda zaten sadece birbirlerini görüyorlardı.Şu durumda durduracak kimse yoktu beni.Sallanan saçlarımı yüzümden elimle ittim ve önce mavi tişörtüm ardından diğerleri.Deniz sıcaktı,etraf hala bomboş.Bulutlar güneşi kapattığında üşümeye başlamıştım.Dinginlik diye buna derdim.Netlik diye buna.Karışık gelmedi o an hiçbir şey.ve bu durumdan rahatsız olup aceleyle karaya çıktım.üzerime giysileri geçirip kadıköye kadar ıslak saçlarla yürüdüm.Tuz kokuyordum.Karışıklık kokuyordum.Kara insanı gibi telaş kokuyordum.İşte şimdi normale dönmüştüm.Hang on little tomato yu söyleyerek yürümeye devam ettim.Saçlarım kurudukça turuncuya dönüyor,makyajsız yüzüm nefes alıyordu.

             Herkes bir şeyler bekliyor ve birilerine olan duygularından bahsediyordu.Ben ise ,sadece ayakta kalmanın ve şarapların tadını arıyordum.Yalnızlığın kötü değil aksine alışmam gereken bir gerçeklik olduğunu pekiştiriyordum.Bazen bir aksaklık çıkıyor ve yalnız olmaya zorlandığım bir ara, ilk gördüğüm adama aşık oluyordum bu bir,film yıldızı,balıkçı olabiliyordu.Sonra geçtikçe günler,diğer insanlardan farklı olarak yeni yöntemler buluyordum.Bu yüzden hiç hesapta yokken güneş içime sızmayı başarıyordu.

complement the atmosphere

2010-08-20T06:04:00.002+03:00

Cumalardan nefret etmeye devam ederken ve turuncuyken hava,
hayır turuncu polarım yok üzerimde.Hem yaz değil mi ne poları.Bilmem kaç derece burası.Çadır soğuktur oysa.Zaten,hem turuncu senin değil benim en sevdiğim renk.Tamam en sevdiğim değil ama sevdiğim bir renk.Hayır saçlarım turuncu değil,hayır özlemedin beni ve hayır dönmeyeceğim sana geri.Başkasının yanında başkasını düşlemeyeceğim.Nefesimi atmosfere verip deli gibi dinliyorum sadece.Hiç susmuyor müzik.Keşfetmek zorundayım.İstiyorum.Çekimleri unuttum bak süzülüyorum.Kuzgun değil;peşinden gittiğim.Serçelerden birisi işte.Şu küçücük olanlardan.Mantar yetiştiriyorum doğal maden suyu yazan şişelerin içinde.On gün geçti.Bir haftası kaldı.Bir hafta sonra beyaz beyaz çıkmaya başlarlar..Sıcak şarabının yanına bir demet maydonoz,bir kaç mantar gönderirim.Kasiyer sorarsa eğer,onu tanımıyorum,delidir o biraz ve artık beni ilgilendirmiyor demek ve o kirpiye bakıp bakıp gülmek,küfürleri havada sallamak serbest.Turuncu.Doğuşunu gördüm ya bu gün-güneşinin de,artıkhiç tanımadığım adama yaklaşıp dinlediğim şarkıyı mırıldanabilirim.

*Thirteen senses-Do no wrong'u bilmem kaçıncı kez dinliyor iken.

Yoko-Lennon ve Ivır ve Zıvır

2010-08-13T01:23:00.003+03:00

          Yerimden zorla kalkabilmişken bu dingin ve yorgun halimden faydalanırcasına yolumu bir bara çevirdim, "always" e.Güzel gözlü,harika kokan bir adamın önerisi sonucu kendimi bir başıma içerken buldum.Hava sıcaktı,bira buz gibi,şehir ölüydü.Bir şeyler arıyor olduğumu bilmenin rahatlığı ve ne aradığımı bilememenin endişesiyle etrafıma bakarak yürüyordum.Ve kafam yerinde sayılırdı..Delirmeden ve henüz çok geç olmadan evin yolunu tuttum.Hala sıcaktı kuru şehir.Arada bir rüzgar esiyordu.Yürüdükçe terlemeye devam ediyordum fakat bir yere varmak yada bir araca binmek istemiyordum.Yürüdüğümün de farkında değildim açıkcası.Beynimi boşaltmam gerektiği hatta her bildiğimi yeniden öğrenmek zorundaymışım gibi hissetmeye başlıyordum.Bu zor olurdu fakat zaten bir çok insan düşünmeden ve bilmeden yaşıyordu.Topluma ayak uydurabilirdim belki ama belli bir zaman sonra sıkılır,çıldırırdım.Çıldırmak güzeldir ve sonrası;kendini iyiden iyiye unutup etrafa sarmak en güzelidir.Oysa ben sakinim.Yapılması gereken önemli ne varsa yapmış,noktaları teker teker özenle koymuştum.

   Sırt çantam ağırdı.Kitapsız evden çıkmamıştım hiçbir zaman ama bu sefer farklıydı.Yanımda en az beş kitap taşıyordum ve bir çok dergi..Bir kısmı onundu.
Uzun bir günün akşamı,arkamdan Deola diye bağırıp yanıma kadar gelişi ve elime Che'yi uzatışı geldi gözümün önüne.Sırtımdaki ağırlığı hissettikçe bir bir gözümün önüne geliyordu her anı.Onun için ağırlığına aldırış etmeden yürüyordum ve düşünmeden. Dediğim gibi yaptıklarımı bilinçli yapıyor,fakat unuttuklarımı bilinçsizce uzaklaştırıyordum günümden.Yürümeye devam ediyordum.Hava kararmıştı ve kadınlar yavaş yavaş yerlerini ellerinde bira şişesiyle dolaşan iri adamlara bırakıyordu.Sesleri duymuyordum etrafımın çünkü kulağımdaki sese ciddi odaklanmıştım.
          John Lennon'un hayatım için önemini hatırlarken,suratıma ufak bir parıltı yayılıyordu,farklı bakıyordum bana öyle geliyorda olabilirdi .Farklı duyuyor ve farklı hissedebiliyordum.Herkesi ve hiçbir şeyi hissedebiliyordum anlık değişimlerle.Aklıma;katilinin şartlı tahliyesi fikri geldikten sonra gülümsemenin yerini kısa süreli dalmalarım aldı ve Yoko'yla olan güzel fotografları geldi gözümün önüne.Ne sevgiydi ama.Endişeleri kaldıran,siyah-beyaz bir fotograf karesi.Tuhaf,bu kadar etkili olması..

2010-08-10T11:04:00.005+03:00

Deola'nın Düşleri

Kahvede oturarak geçiriyor sabahı Deola,
kimse bakmıyor ona. Koşuşuyor kentte herkes
şimdi, yeni günün diri güneşinde. Kimseyi aramıyor
Deola da, dinginlikle içiyor sigarasını, sabahı soluyup.
Pansiyonda kaldığı süre boyunca uyumak zorundaydı
şimdilerde, gücünü toplayabilmek için. Yatağın
üzerindeki hasırı kirletirdi kaba ayakkabılarıyla
asker ve işçiler, yorn argındı müşterilerinden.
Ama bambaşkadır güneş: daha az yorularak
daha iyi bir iş yapabilir. Dünkü adam erkenden
uyandırıp öptü onu.(Sevgilim, elimde olsa
seninle Torinoda kalırım) kendisi ile birlikte
istasyona götürdü ona iyi yolculuklar diyip
uğurlaması için
Bu kez şaşkın ama diri,
hoşuna gidiyor özgür olmak Deola`nın, çöreğini
yiyip sütünü içmek Yarı bir hanımefendibu sabah,
gelip gidene baksa da sadece sıkılmamak için.
Bu saatlerde pansiyonda kapalı yer kokusu
içinde uyunur - Patroniçe gezip dolaşıyordur-
orada kalmak budala eder insanı. Akşamları
lokalleri dolaşmak için güzel görünmek gerekir.
Pansiyonda otuz yaşında kalan azıcık güzelliği de
yitip gider insanın.

Aynaya yan dönmüş oturuyor Deola
camın diri serinliğinde kendisiyle bakışarak.

Cesare Pavese

2010-08-09T20:50:00.001+03:00

*
Güneşli bir gökyüzü.Nemli çimenler.Başım dönüyor zorla kalkıyorum oturduğum yerden.Ağlamıyorum.Tek kelime etmiyorum.Yere yayılmış kağıtları toplayıp,çantama dolduruyorum.Arkamdan geliyor ve sessizce yürüyoruz.Bir sokak bir sokak daha derken susmaya devam ediyoruz.Konuşacak bir şeylerin kalmamış olması ne kötü.Onun yerine yanımdan geçen orta yaşlı bir adamın iştahına okkalı bir küfürle cevap veriyorum.Ve konuşmuş oluyorum.Susmak bazen tehlikelidir.Bazen de gerekli.Ne zaman susmam gerekse konuşuyorum.
-Kitapların,dergilerin,kasetlerin..?
Hepsi kalıyor bende.Hava hala güneşli.Yürümek istiyorum.Eli saçlarımda.Son kez saçlarımda.Yürüyorum.Hızlıyım.Terliyorum ama karnım buz gibi ve ayaklarım.Devam ediyorum yürümeye.Hayır kızmıyorum.Bende istedim.Evet yağmur yağıyor.Az da olsa YAĞIYOR.Gülümseyiveriyorum.

2010-08-02T03:10:00.001+03:00

Yazmak akıtıyordu zehri bir parça bile olsa akıtıyordu ve.Ya yazmalıydım yada ölmeli.Sabaha az kalmıştı ve ben yeni bir gün görmeyi seçecektim,şimdi olduğu gibi.Çoğu insanın yüzünü güldürebilecek türden ilişkilerim vardı.Yalın ve kuru ve sonlu.Acılarla kıvrandığım söylenemez ama çekip alıyorlardı içimden bir şeyleri ve acıyordu.

İlaçlara rağmen başımın ağrısı biraz olsun dinmedi.Haberini aldığım bir arkadaşım,kanserdi.Karaciğer kanseri.Alkol diyordu.İçtim,ölüyorum ve zerre kadar pişman değilim diyordu.Aklıma o geldi.Hergün içtiği yüzlerce yudum.Göz altları geldi yine.Neyi açıklayacaktım ki sana? Biliyordun.Yüzleri yüzlerden ayırmayı biliyordun.Rol yapmasını.Evet evet bir tiyatro sahnesi kadar gerçekçi oynuyordun insanların yanında.
...
"ayrılalım o zaman dedi"
...
...
Teselli edilmeye çalışıyorum.Alnımın patladığını duyan geliyor.Yok bişeyim biraz dikkatsizlik ve merdivenler işte,kaygandı.o kadar diyorum.İnanıyorlar.Anlaşılan rol yapmaya alışmış bünyem.Yanaklarım kızarmıyor.Açık vermiyorlar kulaklarım.Uzanıyorum ve ışıkları kapatıyorum.Sessizlik ve tozlar uçuşuyor etrafımda.Blackfield ilk defa yaklaşıyor bana ve yüzlerce kez aynı şeyleri dinliyorum onlardan.Ağlamak.Tek damla düştü diye ağlamaya başlamak.

Zehiri birazcık akıtmam gerekti.Mesaj havası katmak istemedim yazıma.Okuduğunu düşünmüyorum.Seni düşünüyorum.ve şimdi kalan zehirle geceye açık gözlerle eşlik ediyorum.

Can't understand a word, half of the stuff I'm sayin.

2010-07-31T20:41:00.007+03:00

İşte biliyordum gücümü.İşte ilk defa ve son defa bir adam bana kendime güvenimi soruyordu.İyi de yapıyordu aslında.Başım dik ve çakma deniz havası verilmiş bir göl kenarında bulutsuz gökyüzüne bakarak,ona kendime olan güvenimi anlatıyordum.Fakat konuşmadan yapıyordum bunu.Çünkü tanrı biliyor ya hep direndim.Konuşarak yada yazarak ve en çok susarak.Ve eğer bir tanrı varsa biliyordur direnişimi.Kendime direnmek bile başlıcaydı zaten

.Birgün gideceğini biliyorum bay Henry ve yine biliyorum ki öleceksin.Öleceğim.

Zamanında ölümü az isteyip çok denemişliğim yoktu fakat kaybolmayı hep istemiştim.Yitmeyi ve belki toz bile olmamayı.Ama her defasında ne olduysa,yaşamaya devam etmiştim.Sert bir kahveyi yada evime kadar gelip cebinden üç adet marlboro çıkarıp dışarı çıkmama isteğimi pekiştiren insanlar vardı ve o vardı onun çok adı vardı şuan hangisini kullanacağımı bilemedim.

Güçlü bir kadındı o.Siyah yumuşak saçları gözlerinin yanına kadar inmiş.Ona bir adamdan bahsettiğinizde gözlerinin hala,yıllardır olduğu gibi parladığını hissedebiliyordunuz.Dalgalarının denize vurduğu engin nehirlerde ergen kurbağaları vardı.
-"Düşünmeden hareket ediyorum.ve gittikçe gözü kara bir aşıktan farkım kalmıyor.Hiç hoş değil yada harika."dediğimde
-"doğru olduğuna inanıyorsan çok güzel ama değilse bi felakete doğru koşuyorsun"demişti.

Koşuyordum.İnanın.İlk defa bu kadar hızlı ve tez ve ani hareket ediyordum.Bu durumda doğruluk yanlışlık ortadan kalkıyor bizimle birlikte faklı çerçeveli saçma sapan bir zamanda görünüyordu.Hızlandıkça kısalıyor ve küçülüyordu engeller.Fizik kuralları gibi görünsede tamamen uzaktan sırıtıyordu,görelilik.

..
...
....

Yağmuru ve rüzgarı çok severim dedim.Henry yüzüme gülümseyerek baktı ve başka diye sordu.Bu kadar dedim.Gerçekten de bu kadardı,onun yanındayken sevdiğim her şey bundan ibaretti.
Ardından onun hayatını yaşayamayacağımı hissettim ve evet yaşamayacaktım.Geleceğimi oturduğum yerden görmek güçtü fakat onunda benim hayatımı yaşamak gibi bir düşüncesi yoktu.İyi ki de yoktu.Beni ben yapanların tükendiği bir zamana rastlamış olmam,hiç kendim olamamışlık sayılırdı benim krallığımda.

*başlık;phoenix-everything is everything

Zor Karardı ,Belirli Frekansta Salınmaya Başlamak

2010-07-28T21:36:00.001+03:00

Sessiz bir öğle öncesiydi.Bomboş bahçede açık bırakılan fıskiyelerin sularının ulaştığı yerde küçüklü büyüklü kuşlar toplanmış kendilerince hayata katılıyorlardı,ıslanarak.Bense elimde acı bir kahve-şekersiz içmeye başladım,belki daha rahat nefes alabilirdim-ve genzimi yakan ama bundan zevk aldığımı hissederek içmeye devam ettiğim sigara.

Doğru yolda yürümek zordu ve sizinle yürüyen insanlar varsa işiniz daha da zorlaşırdı.Ona kendinizi anlatmayı seçmekse başlıbaşına boktan bir olaydı.Size yaklaşmışsa biraz çözümlemiş olmalıydı.ki bu çözülme olayı kendiliğinden devam etmeliydi.Ona,gecenin nemli kokusunu,yoğurt,Fante'yi,Wagner'i,kırmızıyı..evet kırmızıyı,perşembeleri ..anlatmak zor olurdu ve ben bunu yapmakla uğraşamazdım.Çözülmek istemezdim belki de.Bir yerde saklı,sisli çökmek ve beklemek,kendimi.En iyisi kendimi beklemekti.Ve bu bir çok şeyi de beraberinde getiriyordu.Uzun bir adamı seçiyordu gözlerim.Hava henüz kararmıştı ama ben onu yürüyüşünden tanımıştım.Eliyle belini tutuyordu ve hayatın ona zor geldiği gözlerinden okunuyordu.Çok bir amacı yoktu fakat insanlardı amacı.Çok okurdu ve çok insan dinlerdi.Dinlemek güzeldi.Ve ben onun yanında çok konuşmazdım.Konuştuğum zamanlarda çok olurdu fakat onu dinlemek bana daha iyi gelirdi.Müdahale etmezdim,anlatır,anlatır ve susardı.Sonra ben başlardım anlatmaya.Kabullenirdik birbirimizi her şeyimizle.ve kabullenmek fiili kullanmayı,kullandırtmayı sevmediğim bir kelimeydi.Ondan neden vazgeçemediğimi düşünüyordum.Evet deli ediyordu beni çoğu zaman ama bana söyler misiniz kaç kişi biliyordu Piaf'ı.ve kaç kişi travisin o en gizli şarkısını bana ıslıkla çalıyordu.Paveseden bahsederken kendim gibi parlayan gözleri ve insanları,insanların hakkını kaç kişi gerçekten savunmakla uğraşıyordu.Ve dolunaya hiç kimsenin dönüp bakmadığı bir zamanda bakmamışmıydık beraber.

Kusmaya zorluyordum kendimi.Midem ağrıyordu.Doğru düzgün bir iki lokma zor yiyordum ve evet ölmek istiyordum.İnsanların ısrarı beni yoruyordu.Köşeme çekilmek iyi gelebilirdi bir iki günlüğüne.Dinlemek ve okumak,şehrin gürültüsünde netliğini bozmuştu gözümde.Zar zor yapıyordum her şeyi.
Ne ara toparlanıp ne ara dağıldığımı bilmiyorum.Son vermeliydim kendim olmamı engelleyen her ne ise.Ve artık kendimi kandırmayı bırakıp,dediğim gibi bir iki gün-yeterdi- köşeme çekilip yoluma kiminle devam edeceğime.

Bu kez şaşkın ama diri, hoşuna gidiyor özgür olmak Deola'nın..

2010-07-23T00:38:00.002+03:00

Gün koşturmalarla başladığı zaman oturup iki dakika nefes almak için,etraftaki insanlara gözüm takıldığında ancak neler yaptığımı farkedebiliyorum.Bir insanı severken yada ondan uzaklaşmak isterken ki halimi görüyorum.En son öğleden sonra sıcak bir havada gördüğüm kişinin sesiyle yankılandı cümleler,beynimde!.Oysa ne kolaydı bilmemezden gelmek,korkuyu..
O gündür düşünüyorum beni çeken ve ters aşağı olmamı hızlandıran etkileri.Düşünüyorum ve bir karara varıyorum.Bu işin aslında ne kadar istesemde,istediğim şekliyle gitmediğini ona anlatmak istiyorum fakat onu gördüğümde tüm cümleler tek tek değil,topluca uçuveriyorlar ve bende uçtukları yerden geri çağırma zahmetinde bulunmuyorum.Yorgun ve düşünceli olduğunu gözlerinden okuyorum.Yanımdan eski bir adam geçiyor.Gözlerinin bize doğru kaydığını hissediyorum.Üzülmüyorum.Hani demiştimya sana o gün "unuttum"diye,evet işte hala o söylediğim tek kelimenin arkasında duruyorum.Yoruluyorum.Geçen bir senenin boşluğu belki beni bu hale iten,yada bir tren garı vedası yada bir intihar planı sohbeti..
Bilmemek istiyorum.
Masalları unutup,onüç çocuğa da anlatacak daha güzel hileler bulup,onlara renkleri portakaldan,havuçtan yada bezelyeden değil,hiç bilmediğim ufuk renklerinin pembelikleriyle özgüllendirmek istiyorum.Değişmediğimi en iyi onlar anlayabilir.
Değişmedim arkadaş!.Değişmedim.Evet büyüdüm,geliştim ama onunla birlikte bir evreye girmedim.Dört yıl önce okuduğum Tezer,bugünde okuduğum.Evet üç yıl önce aldım Nilgün Marmara'yı ve bugün bir daha okuyorum.Pavesenin hala bir bakışına aşığım üç yıl önce olduğu gibi..

bir iskambil falı

2010-07-17T21:26:00.002+03:00

Koca bir hayatı mahveden etkenler,ilkler vardır.Karı bir yerde bırakıp,zarardan dönmek.Dönmeye çalışmak.Çabalamak.Bir eroin güncesi yazmak zor olsa gerekti yada kırmızı şehirlerin fahişelerini anlatmak uzun uzun..Benim anlatmak istediğimse altı üstü iki buçuk ayıma sığan,sığanlar yada taşırmayı becerdiklerim oluyordu.Kafasını öne eğdikçe daha çok gözlerimle ulaşıyordum,göğe.Maviydi gök.Bir yaz çocuğu için fazlasıyla bulutlu ve mavi.Ne zaman ellerimi saçlarına doğru uzatsam bir adım geri atıyordu.
       Günümü "yeşil"le oturarak ve saatlerce konuşarak geçirebilirdim. İnsanlar etrafına bakmadan yürüyordu.Çarpa çarpa geliyorum yanına.Oradasın işte,beni rahatlatan gülümsemen hemen parlak beyaz yüzünü genişletiyordu.Özlediğimi ne kolay söylerdim.Yol boyunca sarılıp ayrılıp,sarıldığım tek insandın.Cesurca duruşun ve yılmamazcasına direnişin,seni bana daha çok bağlıyordu.Belki de birbirimizde görüyorduk kendimizi,bu yüzden zor oluyordu yorumları hayatlarımızın.Bir ilişkinin serim,düğümünden bahsediyorken düğümüne dolaştğını benimse hala ne yapacağımı bilmez bir halde serimde kaldığımı hissediyorduk.Uzun süreli hayallere her birlikte oluşumuzda bir yenisini ekliyor ve ekleniyorduk.
    Bir kolye bir küçük notla aylarca besleniyorken,uzuvlarımız yetişmiyordu,birbirimizin yardımına.Çareyi başkalarında arıyorduk.Dokunabildiğimiz ve öpebildiğimiz.Bir süre tatmin oluyorduk.Sarmasından,öpmesinden insanların,oysa hemen anlıyorduk gerçeküstülüğünü Rigel Kent in.Sorgulamayı bir kenara bırakıp yeni düşlerle devam ediyordum düştüğüm kaldırımdan.Çarpıyordu ya kalbim biraz daha hızlı..işte yaşıyorum neresi olursa olsun dediğimde başlıyordu tüm serüven.
           Böylesine özel bir günden haberi yoktu onun.Yanıma kadar gelmiş fakat kulağıma bir şeyi fısıldamayı unutmuştu.Unutmak güzeldi.Unutabilsem her şeyi,daha yüksek mevkiye yerleşen bir kavram olacaktı benim için.Kol saatimin yanında sallanan kırmızı bilekliğe gözüm ilişiyordu.Ne kadar kendimleştiğimi,sakinleştiğimi ve anlamsızlıklardan arındığımı anlatıyordu bana sessizce.O zaman anlayabiliyordum,yalnızlığın gücünü.O zaman daha iyi ayırt edebiliyordum gerçek gülümseyişleri.Merdiven dibi farketmiyordu bay Miller..
    Dediğin gibi,cesur olmak yetiyordu.İpte cambazlık yapmak benim gibi bir soytarı için yetiyordu.Düşmek,acımak,yaralanmak önemli olmuyordu.Aklımdakine erişemiyor olmak sürüklüyordu beni bir yerlere,günbegün..

Yine o serüven rüzgarında indiriyorduk yelkenleri.Oysa elimi masaya vurmak için gitmiştim bugün yanına.Değişen;ellerimin ellerini bulması oldu,gözlerimin gözlerini..

2010-07-10T20:00:00.002+03:00

Öyle güzel kokuyorlar ki;
"maydonozlar"şaşırdım.Elinizdekini bir poşete koyarsanız daha iyi olur diyor kasiyer kadın.Gerek yok diyorum ve yürümeye devam ediyorum.Etrafta bir kaç insan var,birçok kuş.Önlerinden geçip kimsenin olmadığı,onunsa elinde şarapla beni beklediği yere varıyorum.Tuesday's gone çalıyor.,elimi uzatıyorum.Here comes a regular çalıyor,saçlarımı topluyorum.Fighting for a lost cause..
Hafiften başımın döndüğünü hissediyorum.Hava kararıyor.Mehtap yok.Kafamı yukarı kaldırdığımda belli belirsiz bir gökyüzü,sağıma çevirdiimde ise;o var.Işığı görmek istediğimi söylüyorum.Elimden tutup aydınlığa çekiyor.Kimse yok etrafta.Bir şeftali bin şeftali oluyor,migdemde.Bir balık doğuruyorum o gece;
kumral uzun küçük kara balığımı..
-doğru.
ama bu telaş yazı getiren değil,yazımı getiren adamdı.
Yeşiller,maviler içinde..
09.07.2010-cuma

2010-07-08T01:13:00.003+03:00

-11 Temmuz Yann Tiersen İstanbul konseri

ayrıntı için..

2010-06-28T00:14:00.001+03:00

Dolunaya yaklaşmak,yaklaşmak için yürüyorduk.İkimiz vardık karanlık,yokuş bir caddenin ortasında.Sakaryadaki çiçekler etrafı sarmıştı.Bir yazımda sakaryadaki çiçeklerin balık koktuğunu yazmıştım.Oysa şimdi ortancanın kokusunu hissedebiliyordum;çöplerdeki.

Durum Bundan İbaret.

2010-06-26T13:56:00.002+03:00

-Yalnız kalmayı yeğlerim,diyorum.
-Olmaz,
diyor,
-Sen kadınsın.
işte yalnızım diyorum.Varlığıyla gösteriş yapan,güçlü elleri olan ve dik yürüyüşlü bir adama denk geldiğimden beri hep kadın olmayı düşünüyorum.Nedir bu olgu,hissetmeye çalışıyorum.Bu öncelikleri ondan beslenerek değilde kendime biraz daha dokunarak ve yaklaştırarak kelimelerimi,kağıtlara..
Yarı karanlık bir yoldan geçerken insanları suratlarının ışığa dönük tarafının aydınlık,diğer kısmının karanlık olduğunu görerek ilerliyordum.Onlarsa bu ışık oyununun benim suratımada yansıdığını bilmeden,farketmeden kafalarını her geçen gün biraz daha öne eğerek yürüyorlar.Keşfetmek her geçen gün onlar için daha zor oluyordu.Bense her geçen gün bir başka ateş böceğini elime alıp üzerini okşayıp,yere bırakırken ilgilerini çekebiliyordum.
Bunca yıldır uykuya bu kadar ihtiyaç duyabileceğim aklıma gelmediği gibi,kollarımın ona uzanmaya çalışmak için ağrıyabileceğini de düşünemezdim.Özgürlüğü fısıldar gibi oluyordu dudaklarım.Oysa bunca yıldır özgürlüğün tanımını;acısız nefes almak olarak bilirdim.
Teker teker önüme çıktığında yolculukları kelimelerin,acı çekiyordum ama aynı anda da uyuyabiliyordum.Yazıyordum tıpkı ağlamak istediğinde bir insanın ağlayabilmesi gibiydi.Üç aydır ağlayamıyorudum.
Elimi uzatıp göz altlarına dokunuyordum.Daha çok gençti oysa ve hala gençti.Bir iki derin çizgi dışında yaşadığı olgunlukları anlatacak özgüveni vardı elbette ama o bunun keşfinde bile değildi.
O;küçük bir kız hayalini kuruyordu bense gidilecek en uzak ülkeler.Evet gitmek istemiyordum onun kollarını bırakıp,evet gitmek istemiyordum;onsuz.
oysa bırakıp gitmeliydim onu.Düşüncelerine gerçekten gereksinim duyacak insanlar vardı bu ülkede.
Sözleriyle etkileyebileceği daha güzel kadınlar..
Ve kadınlar vardı henüz gençken çocuk sahibi olmayı isteyip,öyle bir adam bulduğunda yanına yaklaşıp sormaktan çekinmeyen kadınlar.Ben yine uzaklara dalmışken,o;
kendi yarattığı renginde kaybolmaya yüz tutuyordu.

2010-06-26T00:57:00.002+03:00

Onlara *jester olduğumu söylesem!
geceleri uyuyamadığımı ama bunu ona söylemediğimi,çünkü bendeki ona değilde,ondaki bana güvendiğimi,gözlerinin sadece bazı zamanlar parlayabildiğini hissettiğimi..
söylesem!

2010-06-24T03:02:00.002+03:00

Kolumdan tutmuş kenara doğru çekiyordu beni.Söz gelimi bir olay sonucu içeri tıkılmış ve onu o halde görmeyim diye arkadaşlarından rica ederek beni oradan uzaklaştırmayı istemişti.Kenarda bir sandalye bulmuş,tek başıma oturmuş bekliyordum.Ne zaman önemli bir olay patlak verse,yükseklere bakıp
-iyi misin? sorusuyla karşılaşacağımı mı sanıyordum yoksa?
ne ahmakmışım.ne çok inançlı.ne çok yalnız.
Bu yüzden mi bilmem bir hışımla oturduğum yerden kalkıyorum,karnım ağrıyor,üşüyorum.
Biliyordum diyorum,biliyorum..
-hadi git!

~ kadın dalgadır~ ~

2010-06-22T22:10:00.002+03:00

Önce geldiği yere gitti ve ardından hemen gittiği yerden,olduğum yere geldi.Anlamıştım her şeyi.Oysa ne kadar da basitmiş bu kare doldurmalar ve ne kadar kolaymış iki cümleyi yanyana getirip ölmek istediğini yazmak.O yüzden öfkeliyim herkese.Elinde silah olana,iki bacak arasında taşıdığına,kalbindeki tıkalı direnişlere..her şeye kızgınım.Ne erkek olabiliyor ne de doğru düzgün bir kadınla sevişebiliyordunuz.Öldürüyordunuz.Toplumsal bir yazı yazmak değildi amacım oysa az önce,bir elim şaşkınlığımı gizlemek için olacak ki;ağzımdaydı,diğeri ise siyah beyaz bir gazete tutuyordu.Sayıp sövmelerim yanıma kalmıştı.Günü gelir usulca durgunlaşır ve günü geldiğinde de aşıp çoşardım işte.Arada bir balkondan baktığımda güneşe;kana batıp çıkmışlığı ve çırılçıplak yorgun vücutlar geliyordu gözlerimin önüne.Utanç içinde küçük deliklere saklanmak istiyordum ben.ve neyse ki sevgilim yanımdaydı.Elinde çay kokan ıhlamur bardaklarıyla bana doğru yürüyordu.O anda unutuvermiyordum ama kızmaya,öfkelenmeye ve lanet yağdırmaya ara veriyordum.
Seni dinleyeceğim diyordum.Çünkü beni hep oraya götürüyorsun;o kısa boylu yeşil ağaçların olduğu,yüksekten kayalıklara kadar çarpan suyun sesini duyduğum gölge çimlere..mavi elbiseme.

Sonra ben anlatmaya başlıyordum.Benimkide böyle bir hayat;sessiz ama kalabalık ,çok dingin ama durgun...
Sıradan bir yalnızlık değil giderdiğin,bir kesit hayattan.Uzun ve devamlı bir kesit diyorum.Ihlamurundan bir yudum alıyor ve incir rakısını anlatmaya başlıyor.Gökyüzüne bakarak dinliyorum onu.yanımda olduğunu bildiğim bir o.Şimdilik o.Gidecek belki ve bende ondan önceki hayatıma ,şikayet edip iki tarafıma çatmalarıma devam edicem.Hiç birisinin garantisini veremem dostum biliyorum.
Kadınlar olarak yetiştirdik kendimizi,dik olmalıydık en küçük bireyinden,ihtiyarına ve şimdi aklıma takıldı;
*"Kadın dalga mıdır?" gerçekten;yani değişenlerimiz miydik,değiştirdiklerimiz miydik? yoksa hep sabit düşünceli koca bir kara kutumuyduk bizler.Fikirlerimiz değişirken biz de el verip yardım diledik mi hiç beklemediklerimizden.Farketmediniz mi yoksa hep biz sevdik ve hep biz sevildik.Kimimiz adam sandık karşımızdakini yanıldık,kimimiz bildiğimiz halde yanılmak istedik ama kararları hep biz verdik.En batısında en doğusuna ,en çok biz sevdik.Karşılığında aldıklarımız mı ?
tarihimiz,bütünlüğümüz,tarifimiz ve kısacası;
-elbette "kendimiz" olduk.
---evet kadın dalgadır,
sessiz çılgın bir gecede karaya vuran,geldiği gibi gitmesini bilen ve her saniye her dakika değişebilen;rüzgarla!

*shakespeare

2010-06-19T02:38:00.001+03:00

Yüzünü hatırlayabiliyordum hala çırılçıplakken sularda.

-İçini ferah tut! diyordu.
bu gece sırf onu düşleyebilmek için uzanmıştım yatağıma,içim rahattı.Yüzünü,göz altını,dudaklarını,büyük ellerini,koltuk altını ve adımı iyelik zamiri haline getirişini..adımı getirişini iyelik zamiri haline..getirişini adımı zamir iyelik haline..

*sleep with me

2010-06-17T00:05:00.003+03:00

daha farklı bir dönemden geçtiğim kesindi.Oturup öylece insanları izleyebilirdim,yanlarında yürüyen hatunlara,oturdukları banklara.. bu günlerce pşişik halim üzerine sayfalarca yazı yazabilirdim ama sadece aklımdan geçirmeye gayret ettim.Ne zaman ki yazmaya kalksam kelimeler puff uçuyordu zihnimden sonra saatlerce ne yazacaktım soruları soruyorum kendime.Tabi kendime soruyordum.O henüz yazı yazdığımı,daha çok karalamalar yaptığımı bilmiyordu.zamanı geldiğinde öğrenecekti.Acele etmeden tanıyorduk birbirimizi,elbet bununda zamanı gelecekti.
Yıllar sonra evrenden aynı kokuyu aldığınız sizin gibi tuhaf,kıyıya köşeye sıkışmış ve biraz olsun sesini çıkarmayı başarabilmiş bir adam bulmak zor olsa gerekti.beni seviyordu.en yorgun olduğu anda,kan çanağına dönmüş gözlerinden bile anlayabiliyordum ki,gözler benim için çok önemliydi.karşınızdakine baktığınızda günışığı da dahil her türlü olasılıkla yanınıza geldiğinde parladıklarını hissediyorsanız,bu bir yaşam nedeni olabilirdi,kuşkusuz..
ve bende tam böyle bir anda karşılaştım onunla;yaşamak için neden aradığım zamanda.

Sessizce,saatlerce tek başıma yürümelerime eşlik etti sonra ve sonra ve sonra diye giderdi bu yazı,oysa hiçbirisi değildi hayatın bana sunmaya çalıştığı..
bir yerlerde hala beni elinde küçük bir armağanla bekliyordu,hayat!
bu bir nevi zorluk,ölüm ve aşk olabilirdi,
evet aşk olabilirdi,henüz aşık değildim ama olabilirdi.bunun için bir tanım yapılması gereksizdi.siz hissettiğinize aşk derdiniz,diğeri başka bir şey derdi.önemli olan bir an olsun bile benimle birlikte Maine'e gidebileceğim adamın var olduğundan haberdar olmuş olmamdı.evet o vardı.şimdi uyumaya çalışmalıydım.

;Shirley Manson

2010-06-16T00:11:00.002+03:00

seni sana anlatacak adamı buldun demişti kulağıma sessizce ,bende yavaşca başımı sallmıştım,onu onaylarcasına.Kendimi başkasında tanımak hiç bu kadar zevk vermemişti.
Zoruna giden bir çekimden çok salıncağın iplerinden tuttuğum ,salındığım ve yaklaştığım,korkusuzca yaklaştığım adamdı;o.

bu bir küçük balıklar hikayesi değildir!

2010-06-09T18:39:00.001+03:00

Küçük siyah balık,küçük kırmızı balığın elinden tutup,denizlere açılmak,
küçük nehirlerden çıkıp,büyük sulara gitmek istiyormuş..

2010-06-06T23:22:00.003+03:00

yenilme tutkusu yine kavuruyor bedenimi;içten içe

işte bundandır ki dönüşlerim gidip gelip gidip yine kendim oluyor

sabah kalkıp baktığımda aksime işte orada başlıyorum yenilemeye;evrenimi,küçücük odamı,büyük ruhumu,

anlamsızlığımızı..

Bu sefer ki dönüş kendine değil diyor;ses..

bu dönüş;ikimize,ikimizde,sana,bana,bize,ikimize

Gözlerine Bakarken

2010-06-04T19:27:00.001+03:00

Gözlerine bakarken

güneşli bir toprak kokusu vuruyor başıma,

bir buğday tarlasında,ekinlerin içinde kayboluyorum...

Yeşil pırıltılarla uçsuz bucaksız bir uçurum,durup dinlenmeden değişen

ebedi madde gibi gözlerin:

sırrını her gün bir parça veren fakat hiç bir zaman büsbütün teslim olmayacak olan.

Nazım HİKMET

2010-06-03T00:01:00.003+03:00

Aşk diyorsan ki ; aşk!
zorlama yazamazsın..

-Gözlerin

2010-05-28T19:55:00.003+03:00

eğer sonbaharı sevdiğini söylüyorsa ve yine bu adam gözlerime bakarak yağmuru sevdiğini söylediğinde;o çocuksu merak ,neşe gibi gelir ;hayat..

adamın sevdiği ise; çoğu zaman kadının ürkekliği ve yine çoğu zaman kadının iç çekişleri,suskunluğu..

bir kenti;bugün ki gibi masmavi yaptığımızda,
yanımda bir ezgi mırıldanıp,bir kaç mısra okuduğunda daha çok çok sevmek..

Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş

Don Giovanni

Lhasa

Yoko Ono - Yes, I'm Your Angel

"Boy Meets Girl"

Yeah Yeah Yeahs-Runaway

Julia Fischer & Daniel Muller

Editors - No Sound But The Wind

Tannhauser

Benyamin Sönmez

TOSCA

I Need To Wake Up

"Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş" -IV

"Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş" -III

"Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş" -II

"Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş" -1

Michael Jackson - Give In To Me

Eksik bendim.Tamamlamam gerekirdi,kendimi.

Mondo Bongo - Joe Strummer & The Mescaleros

*Tonight music seems so loud

Nerd-Yes-Patti Lupone

where do you think you're going

Hurdy Gurdy Man-Donovan

-Let me sing you a waltz

Emily Dickinson-I'm nobody! Who are you?

...Her Mevsimin Diğerlerini İçermesine İzin Verin

Gerçekten Delirmeyi İsterdim.

Mr. Writer

Aç-İç-Oku-İzle

Film gurmesi olduğumu da eklersem bu kadar tavsiyenin az gelebileceğini düşündüm.Yine yakında yeniden olucak.

Sitting,Waiting,Wishing

danny the daredevil

Scratching

This Mess Were In

What's Up

Let It Grow-Eric Clapton

It's Oh So Quiet

Bloguma Dokunma!...

Santa Monica Dream

Kırmızı Baladlar

Aşığım

Olağan Durumlar

Hold The Line

Morcheeba-Enjoy The Ride

Tahtadan Yaptiğim Adam

The Loner

The Knife-Marble House

Don't You (Forget About Me)

Cosmic Love

Hiçbir şey olmaz,dedim.Sen keyfine bak!

Lhasa De SELA

seasons of wither

Ayak Sesleri

Northern Lights

love,reign over me

Zor Seçim!

Küp Şekerlerin Hayatımdaki Yeri

Soğuk Bir Berlin Gecesi

Everyone kisses a stranger

Buzdan Uzuvlar Fanzini!

seeman

Ekşi Elma Kokusu

suda boğuyor,cesedini bulamıyorum

o zamandan belliydi,bugün iyi olacağı yaraların.

İlk Sahipsiz Çığlık

durupdururken

Bahar,Tehlikelidir!

complement the atmosphere

Yoko-Lennon ve Ivır ve Zıvır

Can't understand a word, half of the stuff I'm sayin.

Zor Karardı ,Belirli Frekansta Salınmaya Başlamak

Bu kez şaşkın ama diri, hoşuna gidiyor özgür olmak Deola'nın..

bir iskambil falı

Durum Bundan İbaret.

~ kadın dalgadır~ ~

*sleep with me

bu bir küçük balıklar hikayesi değildir!

Gözlerine Bakarken

-Gözlerin